λιβελοι μιας λιβελουλας

έτσι

2012-02-14T00:32:00.001+02:00

Γιατί οι πραγματικοί έρωτες δε σε κάνουν να φοβάσαι,να αμφιβάλλεις και να χαλιέσαι ο κόσμος να χαλάσει...
Όλα τα άλλα είναι ψευτοπαπαριές...

μικρές χαρές

2012-02-08T22:43:00.004+02:00

Αφιερωμένο στο φίλο,σύντροφο,συνοδοιπόρο,συνεπιβάτη,
άνθρωπά μου
Τ.

Δεν είμαι από αυτές που λεν ότι το χρήμα δε φέρνει την ευτυχία.Ούτε το κυνηγώ ούτε το αποκηρύσσω.
Έχω μια στάση θα έλεγα απάθειας,αδιαφορίας σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσες να με παραλλήλιζες με πεντάχρονο παιδάκι πάνω στο εν λόγω ζήτημα. Είναι όμως ρε πούστη μου μερικές φάσεις της ζωής που κανένα καπιταλόσκυλο ( είτε διασημότητα-είτε επιχειρηματίας-είτε καναλάρχης-είτε μεγαλοκαρχαρίας των πέντε ωκεανών) δεν μπορεί να τις απολαύσει όσα χρήματα κι αν έχει.Απαριθμώ τον ακόλουθο δεκάλογο για να απαλύνω τον πόνο της αφραγκίας μας: (οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις είναι καθαρά συμπτωματική)
1.Η χαρά του σεξ σε χώρους συντροφικούς με τον κίνδυνο να σε πιάσει ο πακιστανός στα πράσα την ώρα που ψάχνει την αίθουσα για δωρεάν μαθήματα ελληνικών.
2.Η χαρά της λαθρεπιβίβασης σε λεωφορεία,τρένα,πλοία με τον άνθρωπα της ζωής σου να δίνει ρεσιτάλ βλακείας στο πλάι σου και να χαζογελάτε αγκαλιά.
3.Η χαρά του να τρενάρεις τον ελεγκτή στο λεωφορείο κάνοντας ότι ψάχνεις να βρεις το εισιτήριο που δεν έκοψες και ότι εκνευρίζεσαι που είναι κάπου χωμένο κι εσύ δεν μπορείς να του το δώσεις, εμποδίζοντας τον από το θεάρεστο έργο της κοπής προστίμων.Κι η ακόμα μεγαλύτερη χαρά του σάλτου με το άνοιγμα της πόρτας.
4.Η χαρά του να πιάνεις συζήτηση με μακρινά ξαδέρφια από την Αφρική που προσπαθούν να σου πουλήσουν τα πλεχτά βραχιολάκια τους ως γούρια αιώνιας ευτυχίας,ευημερίας και έρωτα για 2 ευρώ.
5.Η χαρά της ανάγνωσης σε δημόσιους χώρους που σου δίνει μια παράλληλη εσάνς όσμωσης με το γύρω κόσμο.
6.Η χαρά του να παίρνεις τη μπύρα του άλλου σε μαγαζιά που είναι πήχτρα κι αυτός να περνάει ώρες ψάχνοντάς την, ενώ εσύ από μακριά πίνεις στην υγειά του.
7.Η χαρά να σου λένε ότι μοιάζεις με δεκαπεντάχρονο κι εσύ να χαμογελάς χωρίς να ξέρεις το βαθύτερο λόγο (λόγω αμφίεσης? λόγω βλακείας? ή απλώς λόγω διατήρησης της ικμάδας και της φρεσκάδας σου???)
8.Η χαρά να μη σε νοιάζει αν χάσεις τα χρήματα σου γιατί απλούστατα δεν έχεις.
9.Η χαρά του ότι η ώρα πλησιάζει.
10.Η χαρά του να δακρύζεις ακούγοντας αντάρτικα.

για λοιπές χαρές αναμένω σχόλια σε κάρβουνα αναμμένα.

κόψε το χέρι

2012-01-24T11:13:00.001+02:00

Οι στίχοι ενός τραγουδιού που ερωτεύτηκα με την πρώτη ακρόαση.

Ευχαριστώ τον Λ.

Και το πολυσχιδές αγόρι που το 'γραψε.

"Ηλιος, θαλασσα, ακτινοβολια, σαρκοφαγια, παχυσαρκια,

χριστιανισμος, οικογενεια, εξωχικη κατοικια,

Ημερομηνια γεννησης

22 φεβρουαριου 1981

Κωδικος

Ορφεας ΒΑ2019

Ενημερωνεστε οτι η αναφορα σας ηχογραφειται σε 3, 2, 1

χιονιζει στην ακροπολη σταχτες απο καμενη σαρκα

δρομοι κυβερνουνται απο τα αδεσποτα σκυλια η βουλη εγινε απλα ουλη

το αιμα που πηγαζει απο αυτη δροσιζει τους σκοτεινους υπονομους του συνταγματος

και οι ανθρωποι στις ασφαλεις ταρατσες των ξενοδοχειων κανουν ηλιοθεραπεια

μεχρι θανατου σηκωμενα χερια, δακρυσμενα λογια χιλια μεσημερια νυσταλεα βαρια,

παραμιλω για τις γυναικες που προσπαθησαν το αγορι να φιλησουν

χωρις να το αγαπουν μανα παραμιλωωωω

κοψε το χερι, κοψε το χερι, κοψε το χερι, κοψε το χερι, κοψε το χερι, κοψε το χερι, κοψε το χερι

μανα μου θα ερθουν να σου πουν

οτι με ειδαν, οτι με ειδαν, οτι με ειδαν

οχι δεν εκλαψα σε ταφο αδειανο

πηρα τα οπλα με μπλε ακτινες, με μπλε ακτινες

κοιτα τα χερια μου, δε τα απλωσα στη γλωσσα

που ολα τα λιωνει, που ολα τα λιωνει, που ολα τα λιωνει

δε με αγγιζουν οι αποφασεις του συνολου

ειπα θα αλλαξει, ειπα να αλλαξει, ειπα να αλλαξει

ειπα να πεσει το κεφαλι που φοβιζει ολον τον κοσμο,

τον τρομοκοσμο, τον τρομοκοσμο ολον τον τρομο τον επερασα μοναχος

στο αδειο κελι μου αδειο κελι, αδειο κελι, αδειο κελι

με μια τεραστια ψυχη μιλω για τον νικο, μιλω για το νικο, μιλω για το νικο

εμεινε ο μονος που αντικρυσε το χειλος δε θα μιλησει η πετρα ειναι η φυση,

η πετρα ειναι η φυση δε θα καρφωσει τους συντροφους στα γουρουνια πως χαμογελαει,

η ελπιδα πεταει, πως χαμογελαει λενε ειναι ο μονος που προσπερασε το χειλος

παιδια με ρουκετες, παιδια με ρουκετες, παιδια με ρουκετες

παιδια που εχουν ραψει την ευθυνη τους στο στηθος

υπαρχουν νεκροι, χιλιαδες νεκροι

υπαρχουν νεκροι, παντα υπηρχαν,δεν υπαρχει πως και γιατι

γιατι ποναει, γιατι ποναει, γιατι δε λεει να σε λενε σκουπιδιαρη

και να σε φτυνουν, και να σε χυνουν, νεκροι δε θα γινουν

δε θα σ αφηνουν να πεθαινεις στη παραγκα, στο κλειστο μαγαζι

κλειστο μαγαζι, κλειστο μαγαζι

κουβαρι εγινε η τρελα κι η κιθαρα

ρυθμος του πονου, ρυθμος του πονου, ρυθμος του πονου

μπας και ξυπνησουνε οι αρρυθμοι απο τη ληθη

δεν εχει ηλιο, δεν εχει ηλιο, δεν εχει ηλιο

μονο τουριστες να τους σπασουμε στο ξυλο

η τουαλετα, η τουαλετα, η τουαλετα η τουαλετα,

η ελλαδα η ξεκωλιαρα η πιο φθηνη, η πιο φθηνη, η πιο φθηνη η πιο φθηνη

πουτανα που εχω ερωτευτει γιατι δεν φευγω, γιατι δεν φευγω, γιατι δεν φευγω

γιατι η σαπιλα με εχει λουσει με βενζινη καποιος να αναψει,

καποιος να αναψει καποιος να αναψει το σπιρτο της αναμονης για τη συνεχεια."

έτσι για να γουστάρομεν!

2012-01-22T23:44:00.000+02:00

μόνο αυτό

2012-01-22T09:52:00.003+02:00

δε θέλω θησαυρούς.παρά μόνο έναν τέτοιο θάνατο.

παραλήρημα παρηχήσεων

2012-01-19T22:17:00.001+02:00

ΘΑΝΑΤΟΣ

Σε πρώην-πρέπει-προέδρους-προβοκάτορες-πράκτορες-πραιτοριανούς

και λοιπά του πρωκτού προϊόντα.

θέσεις

2012-01-19T15:41:00.001+02:00

Τι να εννοούσε άραγες ο βρωμερός μα αγαπητός εντούτοις Μπουκόφσκης όταν έλεγε πως η αγάπη είναι ένας σκύλος απ'την κόλαση?Και ποια είναι η κόλαση?Αρχίζουμε πάντα να αναλύουμε ένα θέμα δίνοντας ορισμούς. Ελλειπής κι αυτή η απόπειρα κατά την ταπεινή μου άποψη, γι αυτό δε θα ανοίξω το Μπαμπινιώτη μου. Η αγάπη είναι μια ορολογία τόσο ευρέως χρησιμοποιημένη και βιασμένη που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια πατημένη στο δρόμο τσιχλόφουσκα. Τη μασάμε καλά για να πάρουμε λίγη γλύκα και να καλύψουμε τις ενοχές της στοματικής μας μπίχλας κι όταν έρθουμε αντιμέτωποι με την αναλωσιμότητά της, τη φτύνουμε για να συνεχίσουμε τον περίπατό μας αμέριμνοι. Αγάπη για τη ζωή, αγάπη για την επανάσταση και το κίνημα, αγάπη για τα ζώα, αγάπη για τους φίλους, αγάπη για το περιβάλλον, αγάπη για τη συντρόφισσα ή το σύντροφό μας.Χμ.. Πήξαμε στις καρδούλες.
Και δυστυχώς, αυτές οι καρδούλες είναι πολλές φορές δούλες ταπεινών εγωιστικών ενστίκτων που απλά καλύπτουν εφήμερες ανάγκες και βαφτίζονται με κούφια επικαλύμματα ως ενδείξεις 'αγάπης'. Η ανιδιοτέλεια είναι σύμφωνα με τους χριστιανούς ο κινητήριος μοχλός της αγάπης που έχει ως περιτύλιγμά της την υπέρτατη αφοσίωση σε κάποιον ομιχλώδη θεούλη. Για τους επαναστάτες η εν λόγω ορολογία αντικαθίσταται από την ταξική πάλη που θα δείξει το δρόμο για την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εξάλειψης της ανθρώπινης και όχι μόνο εκμετάλλευσης.Θα μπορούσε κάποιος να βρει παραλληλισμούς στο σημείο αυτό προσπερνώντας το επίμαχο δίπολο υλισμού-μεταφυσικής. Μπορεί όμως μια επαναστάτρια ή ένας επαναστάτης που αγαπά τη ζωή και ταυτόχρονα ρισκάρει τη δική της/του για το υποτιθέμενο κοινό συμφέρον, να λειτουργεί οφελιμιστικά σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων και εν γένει στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής?Όσο παρακινδυνευμένη κι αν ακούγεται η παρούσα απόπειρά μου να αποποιηθώ αμιγώς ξύλινους πολιτικούς λόγους και να συγκεράσω μια ψυχολογική θεώρηση με κάτι που ανάγεται στη σφαίρα του κοινωνικοπολιτικού, στην πράξη θα έπρεπε να εκληφθεί σαν μια προσπάθεια κατανόησης της αποτυχίας μας για την κομμουνιστική πραγμάτωση. Οι μομφές που εξαπολύονται διαρκώς σε τριτογενείς παράγοντες δεν είναι ούτε άχρηστες ούτε ανυπόστατες αλλά ανεπαρκείς όταν δε συνδυάζονται με μια κινηματική αλλά και προσωπική/ατομική ενδοσκόπηση. Είναι πολύ εύκολο να πετάμε το μπαλάκι αριστερά και (κυρίως) δεξιά, μα η εκρίζωση κάθε προβλήματος συνίσταται στην εντόπιση της ρίζας του,με λίγα λόγια στην 'πηγή του κακού'.
Αγωνιώ και προσπαθώ να συντείνω σε μια κοινωνική ανατροπή σημαίνει και προετοιμάζω το κατάλληλο έδαφος για τη θεμελίωση των νέων δομών. Όταν βρισκόμαστε λοιπόν πνιγμένοι σε εσωτερικές αντιφάσεις, και αλλοτριωμένοι στη δίνη αυτοκαταστροφικών ενστίκτων με ποιον τρόπο βοηθάμε το κοινωνικό σύνολο μέσα από κοινωνικές δράσεις. Ο κομμουνισμός δεν είναι απλώς μια θεωρία είναι τρόπος ζωής, σύνολο σχέσεων όχι μόνο οικονομικών και πολιτικών αλλά και προσωπικών.Ο Hobsbawm σε κάποιο σημείο της Εποχής των άκρων χαρακτηρίζει το Χίτλερ ως ψυχοπαθή, και παρά το γεγονός ότι ως ιστορικός έχω γαλουχηθεί στο να αποφεύγω τα ψυχογραφήματα θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Κάποιος κακεντρεχής ίσως μου απεύθυνε το ερώτημα: και τι πιστεύεις, λοιπόν, αυτό που θα μας έσωζε θα ήταν κάποια ψυχοθεραπεία? Καταρχάς, στην παρούσα φάση δε θα ήθελα να υποδείξω συγκεκριμένες ατραπούς και στρατηγικές κοινωνικής απελευθέρωσης γιατί πιστεύω ότι υπερκαλύπτομαι από πληθώρα θεωρητικών.Στόχος μου είναι η παράθεση κάποιων προβληματισμών που όπως προανέφερα αποσκοπούν στην κατάδειξη προσωπικών ελλείψεων. Τα αναρχοπαράσημα οποιουδήποτε αγωνιστή δεν τον εντάσσουν σε κάποια πεφωτισμένη ελίτ ούτε πρέπει να τον περιορίζουν σε αφ'υψηλού θεωρητικολογίες.Αντιθέτως για μένα θα έπρεπε να λειτουργούν σαν εφαλτήρια για ανοίγματα σε κόσμο που δεν έχει επαφή με το κίνημα και σε συνεχείς αυτοκριτικές.Νομίζω πως καλό θα ήταν να αρχίσουμε να ασκούμε αυτοκριτική σε κάθε μας κίνηση γιατί οποιαδήποτε επιλογή στην καθημερινότητά μας έχει ένα άμεσο ή πιο μακροπρόθεσμο κοινωνικό αντίκτυπο.
Κάποιοι σύντροφοι ήδη άρχισαν να πραγματώνουν τη δελεαστική -για μένα- διαμόρφωση κολλεκτιβοποιημένων κοινοτήτων. Σαφώς η μικροκλίμακα της εν λόγω δομής παρουσιάζει τα πλεονεκτήματα μιας δυναμικής που δίνει τη δυνατότητα να βγάλεις πιο άμεσα συμπεράσματα για το εφικτό τέτοιων προσπαθειών.Δείχνει την ετοιμότητα του καθενός ξεχωριστά να ξεπεράσει τα στεγανά των ουτοπικών θέσεων και να προβεί στην πράξη του κομμουνισμού.Φυσικά υπάρχουν (και είναι η πλειονότητα) και οι αντίθετες φωνές που εμμένουν στις παραδοσιακές πρακτικές που με νόμιμα ή μη μέσα δρουν στο πλαίσιο της κοινωνίας.Δεν αφορίζω καμία στρατηγική απλά θεωρώ πως για το δρόμο που επιλέγει ο καθένας οφείλει να είναι συνεπής σε κάθε επίπεδο (τόσο κοινωνικό όσο και διαπροσωπικό) .Γιατί όταν δε συμβαίνει αυτό είναι σα να αναθέτεις την ανάρρωσή σου σε ένα γιατρό που βρίθει νοσημάτων. Γι αυτό η συνολική ανάρρωση προϋποθέτει την ατομική ενδυνάμωση, τη διαύγεια και την ωριμότητα πρώτα σε προσωπικό επίπεδο.

εμετικοί εφραιμικοί

2012-01-10T12:58:00.000+02:00

πυγολαμπίδες

2011-12-28T21:50:00.000+02:00

Οι τρεις καράφλες που άφησαν ιστορία..

επινοημένη πραγματικότητα

2011-11-09T14:17:00.000+02:00

Μετά από αιώνες σιωπής επανέρχομαι με ένα μεστό λεκτικό πυροτέχνημα του φίλου, κο-οπεράτορα και συντρόφου Σ.Γ. διαποτισμένο από πινελιές του βίου και της πολιτείας της υποφαινόμενης.Τον ευχαριστώ.

-το επόμενο νούμερο

-γεια σας

-τι έχεις να μας πεις;

-θα αυτοσχεδιάσω, όμως δεν ξέρω τι ακόμη, αναρωτιέμαι τι μπορείτε να κρίνετε;

-μα κρίνουμε την αντίδραση του κοινού πάνω σε αυτό που θα πείς, είμαστε οι ειδικοί, κρίνουμε τις ψυχικές αντιδράσεις, νομίζαμε ότι το γνωρίζατε για να έρθετε εδώ, λοιπόν τι θα μας πείς;

-δεν ξέρω αν αυτό που έχω στον νου μου να σας πω προορίζεται για μεγάλο κοινό, οπότε αμφιβάλω όπως καταλαβαίνετε…

-τι εννοείτε; δεν είναι μια εκτέλεση από κάτι παλιότερο; είναι μια ολόδικιά σας πρωτότυπη προσπάθεια;, μην ανησυχείτε μπορούμε να σας πούμε μια γνώμη αν έχει προοπτικές για αυτό μην διστάζετε, εμπρός

-όχι δεν καταλάβατε, δεν διστάζω, και δεν είστε ο μόνος αξιολογικός μηχανισμός εδώ, ο κυριότερος μηχανισμός είναι αυτός μέσα μου, είναι ο ίδιος ο εαυτός μου

-ω μα είστε πολύ περίεργο πλάσμα, δε νομίζω ότι είπαμε ότι κάνουμε ψυχανάλυση εδώ, ήδη αρχίσαμε να χάνουμε την ψυχραιμία μας και αυτός ο τρόπος σας είναι πολύ εγωιστικός και αυθάδης, έχουμε να δούμε και άλλο τόσο κόσμο, σεβαστείτε και τις προσπάθειες των άλλων, ο χρόνος είναι περιορισμένος, σας παρακαλώ κάντε το νούμερό σας να σας κρίνουμε να φύγετε να έρθουν άλλοι κτλ κτλ

-ο εκνευρισμός σας δε με ενδιαφέρει διόλου, οφείλω στον εαυτό μου να εκτελέσω μια δουλειά καλά και θα το κάνω, για αυτό θα σας ρωτήσω ως που φτάνει η σύμβαση του καλλιτέχνη και των ειδικών της τέχνης που παίζουμε εδωπέρα; Ίσως γιατί η ανταπόκρισή σας σε αυτό που έχω στο μυαλό να παίξω έχει να κάνει με το πόσο εσείς είσαστε διατεθειμένοι να ακούσετε κάτι νέο και όχι μια νέα αναπαράσταση ενός παλιού πράγματος

-ε λοιπόν ήρθατε να μας αμφισβητήσετε; Ξέρετε ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει, τι καλλιτέχνες έχουμε αναδείξει, τι έργα έχουμε συνθέσει και σε ποιο βαθμό συμμετέχουμε στο γίγνεσθαι της τέχνης σε αυτό τον πλανήτη, θα σας ακούσουμε και θα σας νοθετήσουμε αλλά παρακαλώ, περιμένουν και άλλοι

-το ξέρω ότι υπάρχουν και άλλοι, και όλοι θα ήθελαν όλον τον χρόνο δικό τους και τώρα εσείς θα θεωρείτε ότι καταχράζομαι και κλέβω ύπουλα τον χρόνο τους στερώντας τους τις ίσες δυνατότητες χρόνου που έχουν, αλλά ποτέ δεν είχαν ίσες δυνατότητες όπως το νομίζουν γιατί μόνο να φλυαρούν σα χαλασμένα μαγνητόφωνα ξέρουν και να μιμούνται σαν πίθηκοι, φοβητσιάρηδες και καχεκτικοί, και αυτό σας το λέω εγώ, ναι λοιπόν εγώ, ένας πρωτόγονος και άξεστος εγωιστής μα που έχει αποφασίσει ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να μιλήσει και έτσι θα έχει ταλέντο και είναι και ο ίδιος πρώτα κοινό, ένας που το παίζει σαν και εσάς ότι ξέρει, και που δεν χρειάζεται την γνώμη κανενός για να προχωρήσει, το ακούσατε αυτό;, ω μη σας τρομάζει και θα σας πρότεινα να περιμένετε να με διακόψετε όπως το έχετε μάλλον συνηθίσει, γιατί και την αδημονία ή την υπομονή σας εγώ την έχω εκπαιδεύσει και ξέρω το πρωτόκολλο γιατί μαζί με άλλους το έχω δουλέψει. Νομίζετε ότι είμαι μια γυναίκα που θα κλάψει αν δεν πάρει θετικά σχόλια από τα στόματα και τα μάτια σας; Νομίζετε ότι δεν ξέρω από πριν την ήδη προσκηνοθετημένη ματιά σας; ότι όλα αυτά είναι γαμημένοι ρόλοι για τα αδηφάγα βέβηλα μάτια και τα ηδονοβλεπτικά ένστικτα του κοινού σας και τα δικά σας; Όχι φίλοι μου δεν χρειάζεται να έχεις ασχοληθεί με καλλιτεχνίματα για να δεις ότι το σκηνικό είναι κενό από την πίσω του όψη. Απολαμβάνω το αποσβολωμένο βλέμμα σας καθώς αναρωτιέστε που οδηγούν οι λέξεις μου και ποιος ή πια συμφέροντα μου δίνουν τόσες πλάτες για να έχω τόσο τσαμπουκά; Ω ναι σίγουρα έτσι θα σκέφτεστε και για να σας ταίσω την ίδια σας την περιέργεια θα σας δώσω μια ενδεχόμενη ερμηνεία, για ακούστε ότι είμαι λέει από την εταιρία που κρατάει οικονομικά τα αρχίδια του καναλιού σας, χι χι χι ω θεοί πόσο διασκεδάζω, ε ναι λοιπόν αυτοί που τους γλύφετε και δουλοπρεπείς φοράτε τον πιο γοητευτικό εαυτό σας μπας και σας συμπαθήσουν περισσότερο από κάποιους άλλους για να πάρετε μια θεσούλα, αυτοί είναι οι υπηρέτες μου. Μη νομίσετε ούτε στιγμή ότι τους αντιμετωπίζω τόσο σκληρά όπως μιλάω σε εσάς τώρα γιατί είμαι μια γυναίκα που αναγνωρίζει την προσφορά και τιμωρεί το παρασιτισμό. Όμως ποτέ δε δίνω εντολές εγώ και να το ξέρετε γιατί μόνο μια θεά με καθοδηγεί και αυτή με τα μικρά σας μυαλά θα θεωρήσετε ότι είναι αυτή του κέρδους μα κάνετε πολύ λάθος, είναι αυτή της έμπνευσης και της πρωτοτυπίας. Ε ναι λοιπόν από εκεί θρέφομαι και εκεί βλαστάνω και επειδή έχετε γίνει καθεστώς καθώς θανατώνετε τις εικόνες ευχαρίστησης από την αυτοέκφραση και ταπεινώνετε απερίσκεπτα αυτούς που τολμούν να αναρωτηθούν για να μάθουν, θα απολαύσω την κρίση σας τώρα που οι ρόλοι αντιστράφηκαν και εγώ έγινα η δική σας κριτική επιτροπή, μα δε μπορείτε να με γλύψετε γιατί της υποκρισίας τα δίχτυα ήδη τα έχω ξεσκίσει με τα δόντια μου. Το ξέρετε ότι είστε απλά λιγότερο παροδικοί από όλους αυτούς που εμφανίζονται εδώ, έτσι; το ξέρετε ότι όσο δεν απασχολείτε τις εντυπώσεις του κοινού δεν υπάρχετε, το ξέρετε ότι ζείτε για το παιχνίδι των εντυπώσεων και σκέφτεστε όλη την ώρα αυτό, θα κάνατε τα πάντα για να μείνετε καθώς εκπαραθυρώσατε τόσο κόσμο για να καθίσετε εκεί που κάθεστε… ε λοιπόν υποκλίνομαι μπροστά σας ως μελλοθάνατη που σας χαιρετά καθώς βαδίζω προς την ανυπαρξία στην συνείδησή του κοινού θα πάρω πολλές εντυπώσεις μαζί μου, θα υπάρξω στις κουβέντες του καφέ και του ποτού, οι άνδρες και οι γυναίκες που πεινασμένα όντα θα βγουν αύριο ξανά στην αρένα της ζωής θα χτίσουν γέφυρες ενδιαφέροντος με άλλους χρησιμοποιώντας αυτά που ένοιωσαν καθώς άκουγαν τη φωνή μου, βλέπετε δεν τρέμω, δε δειλιάζω, ήρθα για να ποντάρω, να ρισκάρω και όχι για να κερδίσω και να γυρίσω στην ζωούλα μου, αυτό πραγματικά δε με ενδιαφέρει, ήρθα για να καταστρέψω, να σπάσω κανόνες, για να βεβηλώσω να φτύσω το εμπνευσμένο ιερατείο σας, να ατιμάσω τα θεία δώρα στους θεούς σας, είμαι μια από εσάς που ξέρω το παιχνίδι και υποκρίνομαι ότι δε παίζω;, μπορεί, αλλά το σίγουρο είναι ότι έχω δει και πίσω από το σκηνικό, ξέρω τα αντανακλαστικά του σκηνοθέτη πριν καν αυτός σκεφτεί να αντιδράσει, για αυτό δεν ήρθα για χαδάκια ή για νουθεσία, ήρθα να πάρω πίσω αυτό που θεωρώ ότι μου χρωστάτε: την γαμημένη γνησιότητα του εαυτού μου, κωλόπαιδα…

-Αυτό ήταν… (…) εννοώ αυτός ήταν ο μονόλογός μου, περιμένω

αγάπης detox

2010-08-01T00:48:00.000+03:00

Είπα να καθαρίσω από πάνω μου τις ελλείψεις
να ελλοχεύουν στο δέρμα μου ερπετά-ερωτισμοί
κι εγώ φαινομενικά απαθής να νιώθω σα λεχώνα που καταριέται το παιδί της μα δε μιλά.
Κάναμε γυμναστική στους εγκεφαλικούς νευρώνες, διογκώσαμε τη λάμψη του νου.
Ή καλύτερα αηδίες για να κοκορεύεται η μήτρα που σε έβγαλε.
Δηλητηριάζεσαι και αποτοξινώνεσαι σε χρόνο dt.
Βουτάς σε μια δόση απάθειας επικαλείσαι δυο τρία τσιτάτα του μέντορα, τυλίγεις
με ιερότητα την ύπαρξή σου και μέσα στο βούρκο των θολών νερών ψάχνεις να βρεις χρυσό.
Ο αμοιβαίος οργασμός που σάλπισε ο Πατρίκιος σμιλεύεται καρτερικά μέσα σε μαυροκόκκινες
σάλπιγγες που εδώ και χρόνια τηρούν σιγήν ιχθύος.
Πιάνομαι κάθε μέρα κι από ένα νέο αγκάθι σου μόνο και μόνο για να ματώνω και να
επιβαρύνω την αναιμία μου. Έτσι μόνο θα μαυρίσω κι άλλο τους κύκλους των ματιών μου για να
σου μοιάσω και να κοιτάζουμε πλέον τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο.
Ισοπέδωση.
Ενιαία προβολή.
Οι εκπτώσεις στα ρούχα άρχισαν εδώ και λίγες μέρες μα η συνείδησή ήταν τόσο ανταγωνιστική
που τις είχε ξεκινήσει χρόνια πριν.
Βλέπω το κακότεχνο είδωλο του Πριάπου να γελά με τις νευρώσεις χιλιάδων νοικοκυρών που ωχραίνουν μέρα με τη μέρα από τη λαιμαργία του συστήματος.
Το σύστημα είναι το αντίθετο της στύσης.

Ο άνθρωπος: έμβιο ζώο ή αθάνατη μοναδικότητα;

2010-07-31T21:36:00.000+03:00

(από το βιβλίο Η ηθική:Δοκίμιο για τη συνείδηση του Κακού του Alain Badiou)

Η καρδιά του ζητήματος είναι η υπόθεση ενός οικουμενικού υποκειμένου-Άνθρωπος ικανού να εντάξει την ηθική στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρωπιστικές ενέργειες.
Είδαμε ότι η ηθική υποτάσσει την ταυτοποίηση αυτού του υποκειμένου στην οικουμενική αναγνώριση του κακού που υφίσταται.Η ηθική ορίζει άρα τον άνθρωπο ως θύμα.Θα πει κάποιος:''Μα όχι!Ξεχνάτε το ενεργό υποκείμενο, εκείνο που παρεμβαίνει ενάντια στη βαρβαρότητα!''.Πράγματι, ας είμαστε συγκεκριμένοι: ο άνθρωπος είναι αυτό που είναι ικανό να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως θύμα.
Αυτό τον ορισμό είναι που πρέπει να δηλώσουμε απαράδεκτο.Και τούτο για τρεις βασικούς λόγους.
1) Πρώτα από όλα διότι η κατάσταση θύματος,ζώου που υποφέρει αποστεωμένου ετοιμοθάνατου εξομοιώνει τον άνθρωπο με τη ζωική του υποδομή, με την απερίφραστη ταυτότητα του εμβίου (η ζωή, όπως λέει ο Μπισά, δεν είναι παρά το σύνολο των λειτουργιών που ανθίστανται στο θάνατο).Βέβαια, η ανθρωπότητα είναι ένα ζωικό είδος.Είναι θνητή και αρπακτική.Αλλά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος από αυτούς τους ρόλους συνιστά την ειδοποιό διαφορά της μέσα στον κόσμο των εμβίων οργανισμών.Ως δήμιος, ο άνθρωπος είναι μια ζωική αχρειότητα,αλλά πρέπει να έχουμε το κουράγιο να πούμε ότι ως θύμα δεν αξίζει γενικά περισσότερο. Όλες οι διηγήσεις βασανισθέντων και διασωθέντων το αναδεικνύουν με τρόπο εκφραστικό: αν οι δήμιοι και οι γραφειοκράτες των φυλακών και των στρατοπέδων φτάνουν να μεταχειρίζονται τα θύματά τους σα ζώα προορισμένα για το σφαγείο, και με τα οποία εκείνοι, οι καλοθρεμμένοι εγκληματίες, δεν έχουν τίποτα το κοινό, είναι επειδή τα θύματα έχουν μεταβληθεί πραγματικά σε ζώα.Κάναμε ό,τι έπρεπε γι αυτό. Το ότι ορισμένοι παραμένουν ακόμα άνθρωποι, και με τη μαρτυρία τους το επιβεβαιώνουν, είναι γεγονός αποδεδειγμένο.Όμως ακριβώς, αυτό γίνεται πάντοτε μέσα από μια ανήκουστη προσπάθεια, που τη χαιρετίζουν οι παρευρισκόμενοι μάρτυρες, στους οποίους εγείρει αστείρευτη ευγνωμοσύνη, σαν μια σχεδόν ακατανόητη αντίσταση μέσα τους, εκείνου του στοιχείου που δε συμπίπτει με την ταυτότητα του θύματος.Εδώ βρίσκεται ο άνθρωπος, αν επιμείνουμε να τον στοχαστούμε, στο στοιχείο εκείνο που συμβάλει όπως τονίζει ο Βαρλάμ Σαλαμόφ στις Αφηγήσεις από τη ζωή στα στρατόπεδα, στο να είναι ένα ζώο αφάνταστα πιο ανθεκτικό από τα άλογα, όχι χάρη στο εύθραυστο σώμα του, αλλά χάρη στο πείσμα του να μείνει αυτό που είναι, δηλαδή συγκεκριμένα, κάτι διαφορετικό από ένα θύμα, κάτι διαφορετικό από ένα είναι-προς-θάνατον, και επομένως κάτι διαφορετικό από έναν θνητό.
Ένας αθάνατος:ιδού που οι χειρότερες καταστάσεις οι οποίες είναι δυνατόν να του επιβληθούν αποδεικνύουν ότι είναι ο άνθρωπος, στο βαθμό που ιδιαιτεροποιείται μέσα στο πολύμορφο και αρπακτικό κύμα της ζωής.Από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε προκειμένου να σκεφτούμε οτιδήποτε αφορά τον Άνθρωπο. Ώστε αν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, ασφαλώς δεν είναι δικαιώματα της ζωής ενάντια του θανάτου,ή δικαιώματα της επιβίωσης εναντίον της αθλιότητας.Είναι τα δικαιώματα του Αθανάτου που αυτοεπιβεβαιώνονται ή του Απείρου που ηγεμονεύουν πάνω στο ενδεχόμενο του πόνου και του θανάτου.Το ότι στο τέλος όλοι θα πεθάνουμε και όλα θα γίνουν χώμα δεν αλλάζει σε τίποτα την ταυτότητα του ανθρώπου ως Αθανάτου, τη στιγμή κατά την οποία επιβεβαιώνεται αυτό που είναι, αντικρούοντας το θέλω-να-είμαι-ζώο στο οποίο η περίσταση τον εκθέτει.Και κάθε άνθρωπος, το ξέρουμε με απρόβλεπτο τρόπο, είναι ικανός να είναι αυτός ο αθάνατος σε μικρές ή μεγάλες περιστάσεις,για μια σημαντική ή δευτερεύουσα αλήθεια δεν έχει σημασία. Σε κάθε περίπτωση, η υποκειμενικοποίηση είναι αθάνατη και κάνει τον άνθρωπο.Πέρα από αυτό υπάρχει ένα είδος το ''άπτερο δίποδο΄΄ πολύ αμφίβολης γοητείας.
Εάν δεν ξεκινήσουμε από αυτό το σημείο (το οποίο πολύ απλά διατυπώνεται: ο άνθρωπος σκέφτεται, ο άνθρωπος υφαίνεται από μερικές αλήθειες), εάν ταυτίσουμε τον άνθρωπο με την καθαρή πραγματικότητα του εμβίου, καταλήγουμε αναπόφευκτα στο πραγματικό αντίθετο αυτού που η αρχή φαίνεται να υποδεικνύει.Διότι αυτό το έμβιο ον είναι στην πραγματικότητα άξιο περιφρόνησης οπότε και θα το περιφρονήσουμε.Ποιος δε βλέπει ότι στις ανθρωπιστικές αποστολές,στις παρεμβάσεις, στις αποβάσεις φιλάνθρωπων λεγεωνάριων το υποτιθέμενο οικουμενικό υποκείμενο διασπάται;Από την πλευρά των θυμάτων: το εξαγριωμένο ζώο που εναποθέτουμε στην οθόνη.Από την πλευρά του ευεργέτη: η συνείδηση και η επιτακτικότητα.Και γιατί αυτή η διάσπαση βάζει πάντα τους ίδιους στους ίδιους ρόλους;Ποιος δε νιώθει ότι αυτή η ηθική που σκύβει στη μιζέρια του κόσμου κρύβει πίσω από τον άνθρωπο-θύμα, τον άνθρωπο τον καλό, τον άνθρωπο το λευκό;Καθώς η βαρβαρότητα της κατάστασης δεν τίθεται υπό σκέψη παρά με όρους ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ πρόκειται πάντα για μια πολιτική κατάσταση που εγκαλεί μια πολιτική σκέψη-πρακτική, και στην οποία ενέχονται επιτόπου πάντοτε, αυθεντικοί πρωταγωνιστές, εκλαμβάνεται από τα ύψη της φαινομενικής πολιτικής μας ηρεμίας, σαν η απολίτιστη κατάσταση που απαιτεί από τον πολιτισμένο μια εκπολιτιστική παρέμβαση.Όμως κάθε παρέμβαση στο όνομα του πολιτισμού απαιτεί μια αρχική περιφρόνηση της όλης κατάστασης, των θυμάτων συμπεριλαμβανομένων.Και γι αυτό η ηθική, ύστερα από δεκαετίες θαρραλέας κριτικής της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, συμπορεύεται σήμερα με μια απεχθή αυτοϊκανοποίηση των Δυτικών, με τη διατυμπανιζόμενη θέση πως η μιζέρια του τρίτου κόσμου είναι το αποτέλεσμα της αβελτηρίας του, της ίδιας του της μηδαμινότητας, εν ολίγοις της ιδιότητας του υπανθρώπου.
2)Δεύτερον διότι αν η ηθική συναίνεση στηρίζεται στην αναγνώριση του Κακού, αυτό συνεπάγεται ότι κάθε απόπειρα να συσπειρωθούν οι άνθρωποι γύρω από μια θετική ιδέα του Καλού και ακόμη περισσότερο να ταυτοποιηθεί ο άνθρωπος από αυτό το σχέδιο, αποτελεί στην πραγματικότητα την πηγή του ίδιου του κακού.Είναι αυτό που μας κοπανάνε δεκαπέντε χρόνια τώρα, κάθε σχέδιο επανάστασης που ουτοπικό καταλήγει μας λένε στον εφιάλτη του ολοκληρωτισμού.Κάθε θέληση να εγγραφεί μια ιδέα της δικαιοσύνης ή της ισότητας καταλήγει στο χειρότερο.Κάθε συλλογική θέληση του Καλού φέρνει το Κακό.
Όμως αυτή η σοφιστική είναι ολέθρια.Διότι αν η μόνη δυνατότητα είναι να προβάλουμε εναντίον ενός a priori αναγνωρισμένου Κακού, την ηθική δέσμευση, από πού θα πηγάσει η προοπτική για τον οποιονδήποτε μετασχηματισμό της υπάρχουσας κατάστασης;Από πού θα αντλήσει ο άνθρωπος τη δύναμη για να είναι ο αθάνατος που είναι;Ποιο θα είναι το πεπρωμένο της σκέψης για την οποία ξέρουμε καλά ότι είναι μια καταφατική επινόηση, αλλιώς δεν είναι σκέψη; Στην πραγματικότητα, το τίμημα που πληρώνει η ηθική είναι ένας παχυλός συντηρητισμός.Η ηθική αντίληψη του ανθρώπου εκτός του ότι είναι τελικά είτε βιολογική (εικόνες θυμάτων) είτε δυτική (ευαρέσκεια του ένοπλου ευεργέτη) , απαγορεύει κάθε πλατύ θετικό όραμα των ευεργετικών πραγμάτων.Αυτό που εξυμνείται εδώ,αυτό που η ηθική νομιμοποιεί, είναι στην πραγματικότητα η διατήρηση από την υποτιθέμενη Δύση, των κεκτημένων της.Θρονισμένη σ'αυτή την κατοχή (υλικών αγαθών αλλά και κατοχή του είναι της) η ηθική κατά κάποιον τρόπο προσδιορίζει το Κακό ως ό,τι δεν είναι αυτό που η ίδια απολαμβάνει.Ωστόσο ο άνθρωπος ως αθάνατος στηρίζεται στο ανυπολόγιστο και στο αναπόκτητο. Στηρίζεται στο μη-ον.Όταν κανείς του απαγορεύει να διαμορφώσει μια ιδέα για το καλό, να εντάξει εκεί τις συλλογικές του εξουσίες, να εργαστεί για τον ερχομό αδιανόητων εφικτών πραγμάτων, να σκεφτεί τι μπορεί να γίνει σε ριζική ρήξη με ό,τι ισχύει, τότε του απαγορεύει πολύ απλά την ίδια του την ανθρωπιά.
3)Τέλος, με τον αρνητικό και a priori προσδιορισμό του κακού η ηθική απαγορεύει στον εαυτό της να σκεφτεί τη μοναδικότητα των καταστάσεων, πράγμα που αποτελεί υποχρεωτική αφετηρία για κάθε καθαρά ανθρώπινη δράση.Έτσι, ο γιατρός που έχει προσχωρήσει στην ηθική ιδεολογία θα εξετάσει σε επιτροπές και συνελεύσεις διάφορους τρόπους αντιμετώπισης των ασθενειών με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει ο οπαδός των ανθρωπιστικών δικαιωμάτων το αδιάκριτο πλήθος των θυμάτων: ως ανθρώπινο σύνολο πραγματικών υπανθρώπων.Αλλά ο ίδιος ο γιατρός δεν έχει καμία αντίρρηση προκειμένου εκείνο το συγκεκριμένο άτομο να μη νοσηλευτεί στο νοσοκομείο και με όλα τα απαραίτητα μέσα, επειδή δεν έχει άδεια παραμονής ή κοινωνική ασφάλιση.Η συλλογική υπευθυνότητα γαρ για άλλη μια φορά.Αυτό που καταρρακώνεται εδώ είναι το γεγονός ότι μια μόνο ιατρική κατάσταση υπάρχει: η κλινική κατάσταση και ότι δε χρειάζεται καμία ηθική, (παρά μόνο ένα σαφές όραμα αυτής της κατάστασης), για να ξέρουμε ότι στη συγκεκριμένη περίσταση ο γιατρός δεν είναι γιατρός παρά μόνο αν χειρίζεται την κατάσταση με τον κανόνα του μεγίστου δυνατού: να περιθάλψει τούτο τον άνθρωπο που του το ζητάει (εδώ δεν υπάρχει παρέμβαση!), όσο απαιτείται με όσες γνώσεις διαθέτει, με όλα τα μέσα που ξέρει ότι υπάρχουν και χωρίς να τον απασχολεί τίποτε άλλο Και αν θέλουν να του απαγορέψουν να περιθάλψει για λόγους κρατικού προϋπολογισμού, στατιστικών της θνησιμότητας ή νόμων περί μεταναστευτικών ρευμάτων, δεν έχουν παρά να του στείλουν την αστυνομία!Και μάλιστα το αυστηρά ιπποκράτειο καθήκον του θα ήταν να της αντισταθεί.Οι επιτροπές ηθικής και οι λοιποί μηρυκασμοί περί ''δαπανών για την υγεία'' και ''διαχειριστικής ευθύνης'' όντας ριζικά αλλότριες προς τη μοναδική καθαρά ιατρική κατάσταση,δε γίνεται στην πραγματικότητα παρά να απαγορέψουν να της είναι κανείς πιστός.
Γιατί της είμαι πιστός θα σήμαινε χειρίζομαι το εφικτό αυτής της κατάστασης μέχρι τέλους.Ή αν προτιμάτε, κάνω να επέλθει, στο μέτρο του δυνατού, όλη η καταφατική ανθρωπιά που περιέχει η κατάσταση,δηλαδή προσπαθώ να είμαι ο αθάνατος αυτής της κατάστασης.Στην πραγματικότητα η υπο ιδεολογικό μανδύα γραφειοκρατική ιατρική έχει ανάγκη από αρρώστους ή ''στατιστικά'' θύματα, αλλά υπερφορτώνεται γρήγορα από κάθε πραγματική και ιδιαίτερη κατάσταση αιτήματος.Γι αυτό η ''διαχειριστική'' ''υπεύθυνη'' και ''ηθική'' ιατρική καταλήγει στην αχρειότητα να αποφασίζει ποιους ασθενείς μπορεί να περιθάλψει το γαλλικό σύστημα υγείας και ποιους οφείλει να στείλει εφόσον, ο Προϋπολογισμος και η γνώμη το απαιτούν, να πεθάνουν στα προάστια της Κινσάσας.

μποέμ vs αριβίστα

2010-06-09T12:03:00.000+03:00

Νομαδικές μετακινήσεις νύκτωρ.
Η ξεραμένη λάσπη στα πόδια δεν τον καθιστά πιο βρώμικο από το λιγδωμένο από μαγιονέζα χέρι
του παχύσαρκου χαρτοπαίχτη που μαζί με την τράπουλα τραβάει και σαντουιτσάκια για να σωριάσει
ένα ακόμη πτώμα στο στομάχι του.
Ποδοβολητό σε βροχή και ένα καρδιοχτύπι για πιο ζουμερά φρούτα και πολύχρωμα βοτάνια στη διαδρομή.Σαλτάρει ρυάκια αφήνει μερικούς να ξαποστάσουν κι όποιος θέλει ακολουθεί.Ανασαίνει ελαφριά, κάνει τα ξόρκια του σαν προοίμιο ύπνου και αφουγκράζεται προγονικά αγκομαχητά που θα του διδάξουν πώς να αποφύγει τα λάθη που έκαναν αυτοί.Τα ασυνάρτητα χαμόγελα του κοιμώμενου μποέμ αποκρούουν τις στάλες τις βροχής που πέφτουν στα μάτια του και φαίνονται σα δάκρυα.
Ο χοντρός χαρτοπαίχτης τινάζει στάλες ιδρώτα από το μέτωπο και μετράει τα χαμένα καθώς αρχίζει να θολώνει η σκέψη του.Πνίγει τον πόνο με αλκοόλ και 2-3 σαντουιτσάκια ακόμη.Το πουπουλένιο κρεβάτι του θα λυγίσει από το βάρος ενός παραπανίσιου κιλού λίπους και τα μερικά εκλιπόντα γραμμάρια χαρτονομισμάτων από την τσέπη του δε θα είναι ικανά να αντισταθμίσουν τη διαφορά βάρους.Θολούρα και χασούρα εκπέμπει η μυρωδιά και το βλέμμα του. Σηκώνεται, αποφασίζει να αλλάξει χρώμα φόντου και από το πράσινο της τσόχας να χαθεί για λίγο στο μαύρο της νύχτας. Περπατάει σε άρρυθμο στυλ και μπαίνει σε κάτι χωράφια.Βαριανασαίνει,η βροχή ξεπλένει για λίγο τη σαπίλα του δέρματός του και τα μάτια του ανοίγουν απότομα μπροστά σε κάθε αστραπή.
Σε κάποια φάση το πλαδαρό του σώμα βρίσκεται απότομα καταγής στα μπρούμυτα. Έχει σκοντάψει πάνω στο ξαπλωμένο σώμα του κοιμώμενου μποέμ που άθελά του του έβαλε τρικλοποδιά.
Δυο τυχοδιώκτες ενωμένοι με τη γη σε ένα περίεργο σύμπλεγμα σωμάτων.Μόνο που ο ένας κοιτάζει ψηλά με ελαφρύ χαμόγελο στις άκρες των χειλιών,ανέμελος για το αύριο κι ο άλλος με ματωμένα μάγουλα προσπαθεί να κρατήσει τον εμετό του φτύνοντας χώματα και σάπια υπολείμματα αλλαντικών.
Από μακριά ακούγεται ο απόηχος κάποιου κομματιού των Pink Floyd και σταδιακά χάνονται όλες οι μορφές και το τοπίο στην ψυχεδέλεια της νύχτας με τα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα κορμιά ενωμένα...

ven

2010-05-17T17:18:00.000+03:00

Ασπρόμαυρες εναλλαγές και μια όξινη βροχή
στο στήθος μου πάνω
Αναμονή με εσωτερικές κραυγές και δυο κλεψύδρες
στο κεφάλι μου πάνω
Περπατάω μα δε σε φτάνω κι αν τρέξω θα χαθείς
Μυρίζω τα μαλλιά μου για να τραφώ με μια τζούρα
από την παιδικότητά σου
μα ξαφνικά θυμάμαι πως είσαι σατανάς
Κάθομαι στα παραμιλητά του ύπνου σου
Χέλια ηδονές ζώνουν τα βλέφαρά μας
Έχει διαγραφεί το ήμισι
Έχει θαφτεί η πρώτη φάση
Τι να με βοηθήσει πια αφού ο καπνός
που λιμνάζει κάτω από το δέρμα σου
δε μου στέλνει πια σήματα.
Οι κόκκοι άμμου όλης της γης γίνονται τρία γράμματα.
Έψιλον
Λάμδα
Άλφα

ψείρα

2010-05-12T15:23:00.000+03:00

δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο από το να μου ρουφάς το αίμα
τα ουρλιαχτά σου πνίγουν αντιφάσεις σου παλιές και νέες
ηρεμούν οι σπασμοί των ποδιών μου σε κοιτάζω βαθειά στα μάτια σου
η λέξη που θα σου ταίριαζε αντλείται από βυζαντινές μορφές
όπως αυτή του παιδαριογέροντα που κρέμεται από τις ρυτίδες των ματιών
και λιμνάζει στα λακκάκια των παριών σου.
ψάχνω ίχνη σου με τη γνωστή σπαστική μου εμμονή-τίποτα
κάνεις το θάνατο χαρμόσυνο νέο και τις πληγές μας ασήμαντο γεγονός
είσαι παιδί και γέρος
είσαι ψείρα
απάτη και αλήθεια
γιατί ο σατανάς έχει πολλές μορφές σαν πάρει τη στάση της κόμπρας
και αρχίσει να μας λεηλατεί με τη γνωστή αριστοκρατική του ευγένεια.

Η φυλακή

2010-04-05T12:37:00.000+03:00

(από το βιβλίο ''Ο μπιντές'' του Μάριου Χάκκα)
Το νοσοκομείο μοιάζει λίγο πολύ με φυλακή.Όχι τόσο τα στοιχισμένα κρεβάτια και η ομαδική κατάκλιση,όσο η γενικότερη πειθαρχική διαβίωση,τακτική ώρα για τη θερμομέτρηση και τις ενέσεις,αλλάζουν βάρδια οι νοσοκόμες,όπως κι οι φυλακές,το επισκεπτήριο,ψεύτικο κουράγιο που συνοδεύεται με βυσσινάδα,απαράλλαχτο με φυλακίστικο.Κι έπειτα είναι που οι άνθρωποι σκέφτονται όλο το έξω,ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν ελπίδα,μελλοθάνατοι με ανέκκλητη την καταδίκη στην πλάτη, που έχουν τελειώσει, τι εξετάσεις, τι συμβούλιο χαρίτων, τα πάντα κι αυτοί γραπώνονται από μπλούζες γιατρών κι από στολές,από θρησκευτικά φυλλάδια και εικονάκια που δίνουν όλα , αυτές τις στιγμές απελπισίας, τη στερεότυπη απάντηση: ο Θεός.
Φυσικά τα νοσοκομεία χρειάζονται περισσότερο από τις φυλακές, αν και δουλεύουν για τον ίδιο σκοπό, να σώσουν μερικούς για την κοινωνία, κι άλλοτε πάλι να προστατέψουν την κοινωνία από επιδημίες, από αυτούς που μπορεί να τη βλάψουν, λέπρα,χολέρα,ιδεολογίες και εγκλήματα.
Παρ'όλες τις τρομερές ομοιότητες,εκεί που βρίσκω βασική διαφορά είναι ο τρόπος που το νοσοκομείο σού συνειδητοποιεί την ανθρώπινη μοίρα, η λειτουργία του σαν προθάλαμος για την αναχώρηση, για τον τελικό προορισμό,πράγμα που δε συμβαίνει με τη φυλακή,γιατί εκεί τα πάντα φιλτράρονται μέσα από τι σίτα,όλα έχουν σχέση με τα σίδερα, αυτά σου φταίνε, η κλεισούρα, ''αν ήμουν ελεύθερος'',λες, κι αυτή είναι η αγωνία και το άγχος σου.Έχεις να παλέψεις με κάτι στη φυλακή,να κερδίσεις το χρόνο,τα σίδερα, το τσιμέντο.Έχεις κάποιον προορισμό,να βγεις κάποτε έξω για να αναπνεύσεις το χώμα.
Στο νοσοκομείο είσαι όπως ο οπαδός του καθεστώτος.Άπαξ και είσαι οπαδός μιας κατάστασης δεν μπορείς να την κατακρίνεις.Με ποιον να τα βάλεις,με τον εαυτό σου τον ίδιο;Μακαρίζω τους αντιπάλους των καθεστώτων.Αυτοί, όπως και οι φυλακισμένοι, έχουν μια διέξοδο,μπορούν και μεταθέτουν το θέμα.Περνάνε μια ζωή σε διαρκή αντίθεση,και στο τέλος πολλοί καταφέρνουν να πέσουν απ'τα αντίπαλα βόλια.
Στο νοσοκομείο είσαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσεις αυτή την παλιουπόθεση κατάματα.Κι αν έστω δίνεται μια μάχη,έχεις την εντύπωση πως δίνεται στην αμμοδόχο.Στ'αληθινά δεν πολεμάς ποτέ.Μόνο στα χαρτιά οι άλλοι, εντελώς επιτελικά,στα σχέδια και στις προβλέψεις.Η έκβαση της μάχης είναι προκαθορισμένη.Τελικά οι τυφεκιοφόροι του εχθρού θα νικηθούν.Εσύ οφείλεις να κρατάς το νεκροταφείο μ'ένα πλήθος άλλα σπιρτόξυλα που τσακίζονται στ'αλλεπάλληλα κύματα των αντιπάλων.Επίδεση πρόχειρη σε σχήμα σταυρού και σε μπήγουνε ξανά στην άμμο.Διαρκώς λιγοστεύουμε μέσα στα μνήματα και σωτηρία δεν έχει έτσι που είμαστε κυκλωμένοι,αργά ή γρήγορα σαρωνόμαστε,ευτελή κρίσματα πάνω στην άμμο.
Καμία μετάθεση δε χωράει σ'αυτόν το χώρο.Οι γιατροί κάνουν ό,τι μπορούν, όμως ο πυρετός επιμένει κι εκείνος ο πόνος στην πλάτη γίνεται όλο και πιο άγριος.Ο πόνος, ο πυρετός, οι γιατροί.Πρέπει να τα βγάλεις μόνος σου πέρα.Ε, ρε παπα-Θανάση τι ωραία που τα καταφέρνεις, κάνεις την προσευχή σου κι αναθέτεις εκεί την ευθύνη.Χαμογελάει γαλήνια από το διπλανό κρεβάτι. Μου στέλνει ένα εικονάκι με τον άγιο της ενορίας,κι απέ, νίπτει τας χείρας του.Αρνούμαι να τον ευχαριστήσω ''πάρ'το πίσω παπά μου'',του ψιθυρίζω. Είναι ένα καλό παιδί ίσαμε τριάντα χρονώ,ήρεμο πρόσωπο τριμμένα ράσα,από κείνους τους παπάδες του χωριού που καλλιεργούν μερικά χωραφάκια,κάνουν μια στάνη παιδιά και παραμένουν αμόλυντοι από θεολογίες και φανατισμούς. Παρ΄όλο που ξέρω την τελική καταδίκη του (θα επιστρέψει στο χωριό του στο μισάνοιχτο πορτ μπαγκαζ μιας κούρσας, ο μισός μέσα κι ο άλλος μισός έξω), δεν του κάνω το χατίρι. Τόσο είμαι γυμνός από προφάσεις και σκόπιμες σκέψεις, σαν να πρόκειται να πεθάνω αύριο κιόλας.
Και δε θέλω.Δε θέλω ν'αρχίσει το ξήλωμα, να καμφθώ την τελευταία στιγμή σαν και μερικούς που το γυρίζουνε στο Θεό προς το τέλος.Ένα τόσο μικρό και ασήμαντο περιστατικό σαν το εικονάκι του παπα-Θανάση, μπορεί να σταθεί αιτία αποδοχής μιας κατάστασης.Ο φόβος βαφτίζεται αποκάλυψη,πελαγωμένος μπροστά στο χάος ανοίγεις το στόμα και παίρνεις μετάληψη.Όμως το δηλώνω από τώρα: Για μένα αυτό δεν ισχύει, κι αν από θολούρα το ρίξω στη θρησκεία, να μη ληφθεί υπόψιν. Ακόμα και τώρα αν θέλω να σηκωθώ απ'το κρεβάτι και να πάω στο σπίτι, είναι να σβήσω από την ταυτότητα εκείνη την ένδειξη που με υποχρεώνει να θαφτώ με παπάδες και ψάλτες.Το ξέρω πως είναι μια συμβατικότητα, κι είτε απαλειφθεί είτε παραμείνει,δεν έχει νόημα, αλλά έτσι για την τάξη και μόνο, να μη με συνοδεύει αυτό το τυπικό ψέμα.Θα πείτε γιατί μέχρι τώρα δε φρόντισα για τη διόρθωση,Να γιατί είναι θέμα αστυνομίας και γιατί βαριέμαι τις διατυπώσεις.Όμως αυτή τη φορά, αν γίνω καλά, θα κατανικήσω την απέχθεια για μερικούς χώρους και θα λήξει κι αυτή η εκκρεμότητα.
Θέλω να 'μαι ολομόναχος.Αυτή την τροπή πήραν για μένα τα πράγματα,παπα-Θανάση, αλλιώς είχα Θεό να λατρέψω,τότε που είχε η γη κρικέλια και θα τη σήκωνα πάνω.Τα εγκατέλειψα όλα: Πίστη,φυλακή,κι ένα βόλι καλό για το τέλος.Όλα, σου λέω,ήλιο, ιστορία,τροχό,μες τη λάσπη.
Αν ήμουνα τώρα φυλακή, αγωνία μηδέν.Αυτό το μέτρια φαλακρό κεφάλι θα το έβλεπα απο τώρα σε χρυσοποίκιλτη θήκη.Κάρα για να τρομάζει στους αιώνες όσους αρνήθηκαν να γίνουν πέτρες.Ή έστω μπηγμένο σε παλούκι να ξορκίζει αυτούς που θα'θελαν να γίνουν πέτρες.Δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ούτε το 'να ούτε τ'άλλο.Το σημαντικό είναι πως έτσι ή αλλιώς θα 'χε έναν προορισμό για μένα τον ίδιο και θα δεχόμουνα το θάνατο σα θυσία για κάποιο σκοπό.
Είμαι πέραν σκοπών και επιδιώξεων. Ένα σώμα που ολοένα φυραίνει μέχρι να γίνει απολειφάδι.Δεν κρατιέμαι πια από πουθενά.Απ'όπου κι αν πιάστηκα σπάσανε ξερά κλαδιά.Η ανθρωπότητα αδιαφορεί για την ύπαρξή μου κι εγώ άλλο τόσο για κείνη.Οι ιδεολογίες δεν είναι πια στρογγυλές,τόσα ρήγματα και τόσα μπαλώματα.
Κι εσύ παπα-Θανάση , από χωρίον Χαλκιάδες Άρτης, ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει (αν και μετά από τόσα χρόνια και τόσες βροχές είναι πρόβλημα και σχήμα λόγου),είχες τη φυλακή σου κι ωραία τα βόλευες.Εγώ είχα μια φυλακή και την έχασα.Κι έχει τόσες διαφορές η φυλακή από το νοσοκομείο κι ας φαίνεται πως μοιάζουνε τόσο.

ατροπίνη

2010-03-20T23:17:00.000+02:00

δε με νοιάζει αν είσαι πτητικός-εξάλλου η πτήση σου έχει ημερομηνία λήξης

είναι όμως που εκείνες τις ώρες το μυαλό χύνεται και το σώμα είναι πια σώμα ξένο

σαν αποφυλακισμένου οσμές που δυο μέρες τώρα στην απέξω ήρθε να μαζέψει ήλιο μαζί μας

και να απλώσει το χέρι σε γνώριμα προσωπεία.

τσαλακωμένες μαργαρίτες στην τσέπη σου και μια αγνή πρόθεση που ξέχασες να εκφράσεις

μετράς τις ώρες, παρακαλάς να περάσουν τα λεπτά και συ θα μπεις πάλι στην αρμονία

μια ιδέα συγκεχυμένης κανονικότητας μετατρέπεται σε νέα εμμονή και περπατάς ελπίζοντας πως

δε θα σε καταλάβουν.

ναι περπατάς κι αυτό σε νοιάζει μόνο, να μη σε πάρει χαμπάρι κανείς.

χάθηκαν πολλά διαμάντια στο διάβα σου -μην τα στέλνεις τόσο εύκολα στο διάολο.

άστα να συντροφεύσουν τις αλκαλοειδείς αναπαραστάσεις αστρικών ταξιδιών

το σκουπόξυλο της μάγισσας βουτηγμένο σε μπελαντόνα και υοσκύαμο περιμένει να διεισδύσει

σε άδυτα ιερά και ανόσια.

με τρομάζεις εαυτέ μου.

2010-03-13T14:44:00.000+02:00

Θυμήσου, σώμα...

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

Φχαριστώ τα Χαμένα Κορμιά που το 'φεραν στη μνήμη μου μελοποιημένο...

πέφτωωω

2010-03-06T12:39:00.000+02:00

Το νέο βιβλίο της Taschen που περιλαμβάνει το πλήρες έργο του Caravaggio κοστολογείται
στα 100 ευρώ-Το νέο dvd της κοκαινοπαθούς εθνικής μας Ιουλιέττας με τρυφερές στιγμές της
προσωπικής της ζωής, ανέρχεται σε μια τιμή που δεν αγγίζει καν τα 20 ευρώ-Αδικίες του συστήματος;-Ξεπεσμός της τέχνης;-Εγώ θα συνεχίζω να διαβάζω Guy Debord όχι γιατί Η κοινωνία του θεάματος
είναι επίκαιρη σαν θεματολογία αλλά γιατί γουστάρω να χαόνω σκέψεις πού και πού για το
ξεμπλοκάρισμα μωρέ-Μέχρι το πλαστικό των Mc Donald's,των βυζιών της κάθε Πάμελας,
των κουτιών των αναψυκτικών που πίνεις για να δροσιστείς,της σακούλας που μεταφέρει σκατολογήματα για να φας εσύ κι ο σκύλος σου και κυρίως το πλαστικό που εμπεριέχεται στη
σακούλα για να ακολουθήσει καθοδική πορεία στον πεπτικό σου σωλήνα και να απορροφηθεί
από το μέσα σου για να ενσωματωθεί στο είναι σου, να γίνει όλο μια τεράστια σφαίρα που θα
μας καλύψει και θα μας συμπυκνώσει
-Πρώτη εσχατολογική απόπειρα δράσης με το φαντασιακό σημαιοφόρο στην παρέλαση του κένου-
Πήδα αν τολμάς...

υπάρχω σημαίνει λερώνω τα χέρια μου

2010-03-02T23:21:00.000+02:00

Βασισμένη σε αυτή την υπαρξιστική κραυγή που προσπαθεί να αγκαλιάσει την ουσία του ανθρώπου
σκέφτηκα να γεννοβολήσω λέξεις προς τιμήν όλων των λεκέδων των χεριών μου.
Κάθε μουτζούρα που φυτρώνει στο κορμί
Κάθε υπόλειμμα αλατιού από δάκρυα που στέκεται καρτερικά και σιωπηλά πάνω στο δέρμα
σα να έχεις βγει μόλις πριν λίγα λεπτά από τη θάλασσα
Κάθε γρατζουνιά από γρανάζια που προσπάθησαν να σε πολτοποιήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν
Κάθε έγκαυμα καρκινικό από τις καλοήθεις ή κακοήθεις προθέσεις του ήλιου
Κάθε μικρό σημάδι που αλλοιώνει το πρόσωπό σου μέρα με τη μέρα και το μεταπλάθει
Είναι λάφυρο ενός ταξιδιού που σπάει τους οφελιμιστικούς κώδικες και οδηγεί σε απανωτούς
οργασμούς υπερβάσεων.

Οι τεμαχισμένοι άνθρωποι

2010-02-23T02:35:00.000+02:00

Ζούνε πάνω σε σφυριά

και αποτυπώνουν κούφιες μορφές σε μαξιλάρια.

Δεινά δε νιώθουν, μόνο στατικότητα παρατεταμένη.

Ύφεση,παλινδρόμηση και πάλι πτώση-έννοιες λησμονημένες.

Στα εγκεφαλικά τοιχώματα άχνη από ζάχαρη

για την ολίσθηση μιας ήβης μακρινής.

Κι εγώ τώρα βλέπω έναν τεμαχισμένο άνθρωπο

να έχει το ένα χέρι του στη Γαύδο και το άλλο στη Μακρόνησο.

Περιμένει να αγκαλιάσει τον κόσμο, μα δε βλέπει ότι αυτός

συρρικνώθηκε σε μια κουκκίδα.

Γιατί τα μάτια του κι αυτά διασκορπισμένα είναι σε κάποια ξερονήσια.

Αποδομώντας τις συνθέσεις και λιμάροντας τις διαθέσεις για τη στιγμή

που θα βλέπουν έναν ήλιο αδιαμεσολάβητο.

Αφιερωμένο στο Σάββα και το Δημήτρη με σεβασμό και αγάπη.

το βιολογικό σώμα και το σώμα ως ''φυσικό'' σύμβολο

2010-02-15T18:20:00.000+02:00

(άρθρο της Τζάνα Ποματά από το βιβλίο ''Σιωπηρές ιστορίες:Γυναίκες και φύλο στην ιστορική αφήγηση'')

Το παρόν άρθρο επιχείρησε να εκφράσει με περισσότερους από έναν τρόπους την πεποίθηση ότι μπορεί να είναι γόνιμο να ξεπεραστούν τα διανοητικά όρια, να ξαναοριστούν οι πολύ αυστηρές κατηγοριοποιήσεις.ίσως αυτό να αποτελεί την ίδια τη συνθήκη για να αποκτηθούν καινούριες γνώσεις.Το διανοητικό όριο το οποίο εντέλει ορθώθηκε μπροστά μας είναι το όριο ανάμεσα στη βιολογική και τη συμβολική όψη του σώματος.Αυτή τη διάκριση, την αυστηρή οροθετική γραμμή, είναι που πρέπει να ξεπεράσουμε σήμερα. Είναι αναμφισβήτητο ότι όσα ανακαλύπτουμε σχετικά με το βιολογικό σώμα μπορούν να μας βοηθήσουν να φωτίσουμε και το σώμα ως ''φυσικό σύμβολο'', δηλαδή ως εκφραστικό μέσο των κοινωνικών ρυθμιστικών αρχών και σχέσεων.
Αρκετές φορές θίξαμε τα προβλήματα που συνδέονται με την κοινωνική ιστορία του θηλασμού. Θα θελα με αυτή την ευκαιρία να δώσω ένα παράδειγμα πως μπορεί η βιολογική έρευνα να ανοίξει νέες προοπτικές για το ιστορικο-κοινωνικό πρόβλημα του πολιτισμικού επικαθορισμού του σώματος. Πρόκειται για μια πτυχή της νευροφυσιολογίας του θηλασμού, δηλαδή τη νευροορμονική σύνδεση ανάμεσα στο θηλασμό και τη σεξουαλική απόλαυση μέσα από τη δράση της οξειτοξίνης, όπως φωτίστηκε από την έρευνα τα τελευταία χρόνια. Η οξειτοξίνη είναι μια ορμόνη που διεγείρει τις συσπάσεις της μήτρας, εκτός των άλλων και εκείνων που συνδέονται με τη διέγερση των θηλών από το θηλάζον ή από τον εραστή κατά τη διάρκεια του θηλασμού ή του έρωτα.Όπως φαίνεται λοιπόν υπάρχει μια αναμφισβήτητη νευροφυσιολογική βάση που συνδέει το θηλασμό με τη σεξουαλική απόλαυση.Φαίνεται επιπλέον να υπάρχει θετική συσχέτιση ανάμεσα στην ποσότητα του γάλακτος που εκκρίνεται και το βαθμό απόλαυσης που δοκιμάζει η γυναίκα κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Πώς συμβαίνει λοιπόν σήμερα οι γυναίκες στη Δύση να χάνουν το γάλα τους, να τείνουν να μη θηλάζουν και συχνά να περιγράφουν το θηλασμό ως μια δυσάρεστη,κοπιαστική ακόμη και απεχθή εμπειρία;Η Σούζα Ουάισκοπ μας υποδεικνύει ότι η στάση που τηρούν οι γυναίκες της Δύσης απέναντι στο θηλασμό δείχνει τη βαθιά αποδοχή μιας ασεξουαλικής εικόνας της μητρότητας. Οι γυναίκες αποστρέφονται την ερωτική όψη του θηλασμού'στην ουσία δε θέλουν να συγχέουν τα δυο επίπεδα εμπειρίας που, κατά την άποψή τους πρέπει να παραμένουν διακριτά: τη σεξουαλική εμπειρία και την εμπειρία της μητρότητας.
Το βιολογικό σώμα μας παραπέμπει επομένως στο σώμα ως ''φυσικό σύμβολο'', στο σώμα δηλαδή που μέσα από ισχυρά ενστικτώδη μηνύματα, όπως η απέχθεια, εκδηλώνει την αντίδραση σε μια διφορούμενη εμπειρία, η οποία ακριβώς λόγω του διφορούμενου χαρακτήρα της απειλεί βαθιά ριζωμένες κοινωνικές ρυθμιστικές αρχές και διακρίσεις. Ας θυμηθούμε: αυτό που εγχαράσσεται στην ανθρώπινη σάρκα είναι μια κοινωνική ρυθμιστική αρχή. Η απέχθεια για το θηλασμό είναι άραγε αόρατος ακρωτηριασμός, που πρέπει να τοποθετηθεί πλάι στους αόρατους ακρωτηριασμούς που βιώνουν οι γυναίκες αλλού όπως κλειτοριδεκτομή; Πρόκειται δηλαδή όπως η κλειτοριδεκτομή για ένα σημάδι που πιστοποιεί το γεγονός ότι το σώμα ανήκει σε μια κοινωνική τάξη πραγμάτων;
Τίποτε δεν είναι πιο σύνθετο από τα μηνύματα του σώματος.Για να καταλάβουμε την πολυπλοκότητά τους τόσο στο παρόν μας όσο και στην ιστορία μας χρειαζόμαστε τη γόνιμη διασταύρωση περισσότερων οπτικών, περισσότερων επιστημονικών κλάδων.Αυτός ο διεπιστημονικός χώρος αυτή η οριακή περιοχή είναι το γνωστικό πεδίο που μισάνοιξε από τις μελέτες για τις γυναίκες.Μοιάζει να διαμορφώνει ίσως για πρώτη φορά τη δυνατότητα μιας γνώσης πιο πιστής στη συνθετότητα της ανθρώπινης εμπειρίας: ''φυσικής'' και ''πολιτισμικής'', νοητικής και σωματικής, των αντρών και των γυναικών.

τώρα δε σ'έχουμε ανάγκη

2010-01-24T12:37:00.000+02:00

σπλάχνα και μυαλό να ανακατεύονται και στο πρόσωπο ζωγραφίζεται ένας διάδρομος-δίαυλος των δεινών-όλος συμπυκνωμένος σε μια γραμμή δίπλα από τη μύτη.
αντιπαλεύεις το πρέπει με τη βιωματική σου επιθυμία και νομίζεις πως πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα
στις ανασκαφές του μυαλού.
έτσι κι αλλιώς όλα θυμίζουν κάτι άλλο-παρθενογένεση έχουμε μόνο στα πόδια της κατσαρίδας.
ψάχνεις για ένα αίτημα αλλά κι αυτό είναι τόσο ρευστό που απλώς γλυκαίνει την καρδιά με έναν απροσδιόριστο τρόπο.
κάτι αιωρείται στο δωμάτιο και σου κάνει κακό αλλά ούτε να το πιάσεις μπορείς ούτε να το αισθανθείς με άλλο τρόπο.
σβήνεις το φως,ανοίγεις τα μάτια και προσπερνάς τις πύλες συνειδητού και υποσυνείδητου με πολλή αγωνία να φτάσεις σε μια γωνία του Ασυνείδητου όπου το άλφα θα είναι σε κύκλους και η ενημέρωση δε θα είναι σε τίτλους.

ψηλάφηση ενός από τα πολλά είναι μου

2010-01-12T20:13:00.000+02:00

Αναγκάζεσαι να κοιμάσαι δίπλα από αυτόν που σε ευνούχισε
διυλίζεις την πίκρα σου σε ξέρες της παιδικής σου εποχής
και κοιτάς με περιέργεια
Μετά από λίγο ακούγονται ντανς χιτάκια από το διπλανό διαμέρισμα
όχι τόσο για λόγους ψυχαγωγίας και διασκέδασης όσο για κάλυψη βογγητών
Προσπαθείς να διαβάσεις την ιστορία της τρέλας (βιώνοντας κι εσύ τη δική σου έκδοση) αλλά
το βλέμμα καρφώνεται περισσότερο στην καράφλα του Φουκώ που γυαλίζει στη φωτογραφία
παρά στα πλοία των τρελών
Ορμονικό θα είναι μάλλον-σκέφτεσαι-
βάζεις λίγη μουσική για νάρκωση ψυχής και ξορκίζεις ό,τι μπινελίκι έχεις ρίξει τα τελευταία χρόνια
Εξάλλου εσύ είσαι καλό παιδί
οι κακές παρέες θα φταιν...

Ο μοναχικός

2009-11-26T15:28:00.000+02:00

του Φρειδερίκου Νίτσε

Σιχαίνομαι ν'ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.

Να υπακούω;Όχι!Και να κυβερνώ;Ούτε και τούτο!

Όποιος δε φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί.

Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους.

Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!

Μ'αρέσει όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας να χάνομαι για λίγο

να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά

και να στοχάζομαι

να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά

πλανεύοντάς τον για να ξαναγυρίσει ξανά σε μένα.

(''Cossos de Llum'' της Mayte Vieta)

φυσιολογική ζωή

2009-11-21T23:45:00.000+02:00

Η τάση μας να φυσικοποιούμε πράγματα προκειμένου να δικαιολογήσουμε την ορθότητα μιας άποψης είναι γνωστή εδώ και καιρό.Από ηλίθιες αναγωγές στη λειτουργία της χλωρίδας και της πανίδας προκειμένου να παραλληλίσουμε με ατυχή τρόπο καταστάσεις της καθημερινότητας, μέχρι την ελλοχεύουσα μεταφυσική ύπαρξη ανωτέρων δυνάμεων στη δομή των κυρίαρχων λόγων.Δεν αντέχω άλλα λόγια, ούτε καν τα δικά μου.Θέλω να ξαναγεννηθούν τα χρώματα μέσα μου,μέσα σου,μέσα μας.
Να ακονίσουμε ο καθένας με τον τρόπο του τα κριτήρια μας φτύνοντας τσιτάτα,αυθεντίες και κάθε παλιάτσο ένστολο ή μη, που βαράει ρόλους ξένους προς τη δημιουργικότητα και τη σκέψη.
Να καταλάβεις,να καταλάβουν, να καταλάβουμε το έμμεσο που διαπερνά τη θέση του όλου.Κάθε τι που τοποθετείται τόσο ύπουλα -σχεδόν ανεπαίσθητα- στα ενδόμυχα της καθημερινότητας μας και καθορίζει επιθυμίες και συμπεριφορές παίρνοντας τα ηνία του εγώ.
Δεν υπάρχει τίποτα φυσιολογικό.
Είμαστε όλοι παρεκκλίνουσες οντότητες,απλώς κάποιοι το καμουφλάρουν,άλλοι δεν το ομολογούν,μερικοί ντρέπονται γι αυτό και άλλοι το συνειδητοποιούν.
Η φιλία και η παραφιλία παραμονεύουν σε κάθε βήμα και δεν μπορεί να τις καλύψει ούτε το σκοτάδι.

οσμή από πακιστάν

2009-11-03T16:19:00.000+02:00

Καπνός χασισιού,ροδόνερο και τελετουργική έκσταση.Η συνταγή γνωστή ανα τους αιώνες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.Μαζευόμαστε όλοι μαζί,ακολουθούμε το τυπικό τελετουργικό και προσπαθούμε να βιώσουμε το αβίωτο.Όχι δεν προσπαθώ να εμβαθύνω στην ανθρώπινη φύση,απλώς αναζητώ τις απαρχές τις δικής μου άρνησης.

μπαμπούσκα

2009-11-02T21:27:00.000+02:00

Οι λέξεις κτήμα κοινό.Ωθούν σε μια αδιαπραγμάτευτα επαναλαμβανόμενη μελωδία.
Χάνεις τρένα σκέψης για να πάρεις τα επόμενα που θα σε πάνε σε άλλο προορισμό από αυτόν που
επέλεξες αρχικά.Δε σε νοιάζει και πολύ όμως γιατί απλώς θέλεις να αναρριχηθείς.
Ανοίγεις την ύπαρξή σου σα μπαμπούσκα με άγχος να δεις τι κρύβεται στο τέλος.
Κι έτσι σα ντόμινο κατρακυλάν και πέφτουν τα κομμάτια σου στον ιμάντα των απωλειών.
Σου είχαν πει καθησυχαστικά πως κάτι περίεργο θα γεννιόταν στο νησί της φλόγας κι εσύ
περιμένεις ακόμα να ζεσταθείς.
Στο τέλος του χειροκροτήματος βγήκαν δάκρυα από τις παλάμες σου γι αυτό δε μου ΄δωσες το χέρι.
΄''Ας έχει'', είπα, και γύρισα την πλάτη.

Διαταγή

2009-10-31T22:14:00.000+02:00

του Χάρολντ Πίντερ

Είσαι έτοιμος να διατάξεις;
Όχι δεν υπάρχει τίποτα να διατάξω
Όχι είμαι ανίκανος να διατάξω
Όχι θ'αργήσω πολύ να διατάξω
Κι ενώ υπάρχουν τα πάντα,
Και τίποτα για να διατάξω,
Ο κατάλογος παραμένει μακρύς
Και το χάος τρέφεται από την κοιλιά
της τάξης
Και η τάξη ζητά το αίμα της αναρχίας
Κι η ''λευτεριά'' κι η λάσπη κι οι άλλες
πλάνες
Χρειάζονται την οσμή της τάξης να γλυκάνει τις δολοφονίες τους
Να στριμώξεις ένα ζητιάνο σε σκοτεινό δωμάτιο
Να βολέψεις κάποιον τραπεζίτη σε ζεστή μήτρα
Να παγιδέψεις ένα νήπιο σε παγωμένο σπίτι
Να φυλάξεις κάποιο στρατιώτη σε δηλητηριασμένο τάφο.

μου ανεβαίνει η ποίηση

2009-10-24T11:44:00.000+03:00

Bitter orange

– ωδή σ’ ένα πορτοκάλι

ενώ σκεφτόμουν ότι ο Bird είναι νεκρός

είναι η καρδιά ενός πορτοκαλιού

εκεί που απλώνεται η μουσική σου

με ίνες εύθραυστης νύχτας-

ξυπνάς στο Βερολίνο μ’ ένα μαχαίρι

καρφωμένο στην πλάτη

ξεθυμαίνουν οι χυμοί σου

ποτάμι το ξανθό σου αίμα -

παντρεύτηκες αυτό το πορτοκάλι

και μόλις την γλώσσα σου έμπηξες μέσα

να συνουσιαστείς με την χολή του

σε ρούφηξε σαν χάλκινη τρομπέτα

-Ο Bird των ανατολικών συνοικιών, είπαν-

έκτοτε, κάθε που οι περαστικοί περνάνε – σε πατάνε

κάθε που σε κλωτσάνε- που σε ζουπάνε – σα να σ’ αγαπάνε

cherry πορτοκαλί -ήχοι της κουλ τζαζ στα βροχερά πεζοδρόμια

ξανά και ξανά ρευστή μουσική κυλάς-

σε βλέπω συχνά να στέκεσαι σ’ αυτή την ράθυμη λάμψη

να σέρνεσαι τρεκλίζοντας- κυλώντας τραυλίζοντας

με κορμί μελανό – σα σαπισμένος χρόνος

να μπήγεται το μαχαίρι όλο και πιο βαθιά στη φρουτένια καρδιά σου

που σαράβαλη κρέμεται υπερμεγενθυμένη απ’ τις καρδιές

εκείνων που σε προσπέρασαν-

η τζαζ αλλάζει σε γρήγορο σουινγκ- η βροχή δυναμώνει

κι εσύ περιμένεις ακόμα ένα χέρι να σκύψει και να σε κρατήσει

να σε φέρει κοντά στα χείλη και να σε φιλήσει-

ακόμα περιμένεις bitter orange - να λούσεις με τους τεφρωμένους χυμούς

σου τα πετρογάλαζα μάτια που κρέμονται νεκρά

απ’ το παράθυρο της λήθης-

(επτά παράθυρα πιο πέρα η τρομπέτα μουρμουρίζει το star eyes του Bird:

…star eyes make no difference where you are

your eyes still hold my wishing star

oh, star eyes, how lovely you are...)

ΥΓ:Δε θυμάμαι καν ποιανού είναι το ποίημα.Δεν έχει σημασία όμως γιατί τα ποιήματα ανήκουν σ'αυτούς που τα διαβάζουν.

Τα παράγωγα του ξύλου

2009-10-22T14:52:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν το χαρτί είναι λύτρωση ή ψευδαίσθηση.Το χαρτί...Πόσα πράγματα διαφορετικά μπορεί να σημαίνει για τον καθένα ξεχωριστά και για όλους συνολικά...Από τις σελίδες ενός άγραφου τετραδίου ως το χαρτί απ'το τσιγάρο που καίγεται και σου κρατάει συντροφιά ή το ιλουστρασιόν χαρτί μιας αφίσας που αναγγέλει τη συναυλία ενός αγαπημένου συγκροτήματος και κάνει τα επινεφρίδιά σου να εκκρίνουν ορμόνες χαράς.Υπάρχει βέβαια και το άλλο χαρτί, το λεγόμενο ''κωλόχαρτο'', που μέχρι να το αποκτήσεις και στη συνέχεια να το απαξιώσεις, ιδρώνεις,άγχεσαι,απομνημονεύεις, μηχανεύεσαι μικρότερα χαρτάκια πάνω στα οποία αποτυπώνεις πιθανές απαντήσεις και με επίδοξη ματαιοδοξία τις κωδικοποιείς.Έτσι ονειρεύεσαι ότι θα καταξιωθείς σε μια κάστα 'λογίων'-παράλογων και υπόλογων στην κοινωνία.Κλιμακώνοντας,βέβαια,την αγωνία στην εξερεύνηση του αξιακού χάρτη φιλόδοξων ματαιοδοξιών ή ματαιόδοξων φιλοδοξιών, δε θα μπορούσα να αντισταθώ απέναντι στην περιγραφή ενός άλλου χαρτιού.Οι αποχρώσεις του διάφορες, και η αντιστοίχησή τους με την ένταση των συναισθημάτων εξουσίας και υπεροχής γίνεται με μαθηματική ακρίβεια.Από το τριανταφυλλί δεκάευρω πατάς ένα σκαλί πιο πάνω για να φτάσεις το γαλάζιο εικοσάευρω κι από κει τεντώνεσαι λίγο παραπάνω διατηρώντας τη διακριτικότητα σου για να μη σε περάσουν και για κανα λιγούρη και αρπάζεις το καφέ πεντηντάευρω αλλά δε χορταίνεις και τα μάτια σου γίνονται πράσινα μπροστά στη θέα του κατοστάευρου και κοιτώντας πιο ψηλά τυφλώνεσαι από το κίτρινο φως όχι του ήλιου αλλά του πολυπόθητου διακοσάευρου για να ακολουθήσει ο φούξια οργασμός του πεντακοσάευρου και να κοιμηθείς τώρα πια ήρεμος.Αυτό το χαρτάκι ποικίλων αποχρώσεων είναι διαβατήριο σε τόπους όπου η ταυτότητά σου ως ανθρώπινη οντότητα εκμηδενίζεται γιατί πλέον βρίσκεσαι σε πεδίο όπου κυβερνάν οι αριθμοί και τα τετραγωνισμένα κουτάκια.Αυτή η παγερή ομοιομορφία είναι σα τριπάνι στο κεφάλι σου κι όσο κι αν προσπαθείς να τρέξεις ξέρεις πως μένεις στο ίδιο σημείο σα να ζεις ένα παιδικό εφιάλτη.
Παράλληλα,σου δίνεται στο μενού μια λίστα -ισμών κι εσύ πρέπει να κάνεις τη σοφότερη επιλογή ανάμεσα σε μικροαστισμούς,αυτισμούς,αριβισμούς και δε συμμαζεύεται και τότε με πιάνει μια μανία να ρίξω άφθονο ξύλο στον ξυλοκόπο...

2009-10-13T15:28:00.000+03:00

Ποια η ατραπός για το πέρασμα από την φαλλοκρατική,ιεραρχικά δομημένη κοινωνία στις μελλοντικές ελευθεριακές κολλεκτίβες;

Το πνίξιμο των κυρίαρχων πουλιών και η ανάδυση νέων-απελευθερωτικών.

αυτό είναι τρέλα...

2009-10-13T00:34:00.000+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο των Szasz και Laing Δυο δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση.

Η επιστήμη μπορεί να θεωρηθεί σαν το σύνολο των προσπαθειών του ανθρώπου να κατανοήσει τη φύση και έτσι να την εξουσιάσει.Η διαδικασία της ονομασίας ή συμβολικού προσδιορισμού είναι ίσως ο ακρογωνιαίος λίθος της επιστήμης.Η ταξινόμηση είναι πιο εξελιγμένο είδος απ'την ονομασία, όπως το τούβλο και το τσιμέντο είναι πιο εξελιγμένα είδη από την πέτρα και τη σανίδα.Πώς μας βοηθά η ταξινόμηση να κυριαρχήσουμε στο γύρω κόσμο μας;Δίνοντάς μας μερικές περιοδικότητες:έτσι γλιτώνουμε από την επαναλαμβανόμενη έκπληξη που μπορούν να μας προκαλέσουν διάφορα φαινόμενα.Στα μέτρια κλίματα η ακολουθία των εποχών είναι ένα τέτοιο περιοδικό φαινόμενο.Στη θάλασσα πάλι η άμπωτη και η παλίρροια. Η ονομασία των ζώων και των φυτών,η κατάταξη των στοιχείων και η ταξινόμηση των ανθρώπινων ασθενειών είναι πιο πολύπλοκα πρότυπα περιοδικοτήτων.Το καθένα απ'αυτά μας βοηθά να κυριαρχήσουμε σε έναν συγκεκριμένο τομέα του κόσμου που μας περιβάλλει.Μερικές φορές η κυριαρχία αυτή κατορθώνεται με την ικανότητα να προβλέπουμε τι πρόκειται να συμβεί και έτσι να προετοιμαζόμαστε γι'αυτό και να προσαρμοζόμαστε σ'αυτό όπως πχ. στη μετεωρολογία.Άλλοτε πάλι με τη δύναμη να προκαλούμε μερικά μελλοντικά φαινόμενα με λεπτομερώς υπολογισμένες ενέργειες όπως πχ. στη γεωργία.
Σε γενικές γραμμές αυτή ήταν πάντα η στάση του λογικού ανθρώπου απέναντι στον κόσμο της ανόργανης ύλης,των φυτών και των ζώων.Όσο πιο καλλιεργημένη είναι η στάση αυτή,τόσο πιο πολύ προχωράει ο άνθρωπος στην κατάκτηση της φύσης.Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να δούμε τα προβλήματα της ψυχιατρικής ταξινόμησης.
Οι σκοποί της φυσικής επιστήμης και τα βασικά κριτήρια για την ισχύ των λεγομένων της είναι η πρόβλεψη και ο έλεγχος.Η ονομασία και η ταξινόμηση -και η κατασκευή υποθέσεων,θεωριών ή φυσικών νόμων βοηθούν στην επίτευξη αυτών των σκοπών.Αλλά ο άνθρωπος δεν αρκείται στο να προβλέπει και άρα να μπορεί να υπολογίζει ή να αλλάζει την τροχιά των πλανητών, την ανάπτυξη των φυτών και τη συμπεριφορά των ζώων. Υπάρχει μια άλλη πηγή μυστηρίου και κινδύνων γι αυτόν:οι άλλοι άνθρωποι.
Οι προσπάθειες του ανθρώπου να κατανοήσει και να εξουσιάσει το συνάνθρωπό του έχουν μεγάλη και μπερδεμένη ιστορία.Εδώ θα αναφερθώ μονάχα σύντομα σε ένα μέρος της: τα τελευταία 300 χρόνια.Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει την ανάπτυξη του μεγαλύτερου μέρους της σύγχρονης φυσικής και όλης της σύγχρονης κοινωνιολογίας.Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η στάση των επιστημόνων απέναντι στις ομοιότητες και διαφορές μεταξύ περιγραφής,πρόγνωσης και ελέγχου των φυσικών φαινομένων και της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Η ιδέα μιας ''ενιαίας'' επιστήμης δεν είναι και τόσο καινούρια όσο θέλουμε να πιστεύουμε.Κατά μια έννοια η άποψη του πρωτόγονου ανθρώπου για τον κόσμο είναι ενιαία:η στάση του είναι ίδια απέναντι στην έμψυχη και την άψυχη φύση,απέναντι στους ανθρώπους,τα ζώα και τα πράγματα. Αυτό το λέμε ανθρωπομορφισμό:ο πρωτόγονος προσπαθεί να κατανοήσει το φυσικό κόσμο σα να ήταν κατοικημένος από ανθρώπινα πνεύματα.Τα φυσικά φαινόμενα είτε ευεργετικά είτε καταστροφικά θεωρούνται σαν αποτέλεσμα εσκεμμένης ενέργειας.Συνεπώς, ο έλεγχος αυτών των φαινομένων συγκεντρώνεται γύρω από τις προσπάθειες εξευμενισμού των θεών ή των πνευμάτων που πιστεύεται ότι τα προκάλεσαν.

midenismos kai frantzes

2009-10-07T19:40:00.000+03:00

Είναι από τις φάσεις που καμία αλλαγή δε σε γεμίζει και δε σε κάνει να νιώθεις κοντά στη φύση σου:
Προχωράς,παίρνεις μια τζούρα καυσαέριο,σταματάς για λίγο να σκεφτείς και προσπαθείς να βάλεις στοίχημα με τον εαυτό σου ότι για τα επόμενα 10 λεπτά δε θα σκεφτείς τίποτα,ξαναπέφτεις στη λούμπα της βροχής των σκέψεων,αρχίζει να ψιχαλίζει και βλέπεις στο δέρμα σου να κολυμπάει ένα μικρό ζωύφιο αλλά έχεις ξεπεράσει τις πασιφιστικές διασώσεις εντόμων καθώς είσαι ενώπιον ενός κενού σκοταδιού και μια περίεργη ηρεμία στον περίγυρο τριβελίζει- μέσα σου όμως γαμιέται η άβυσσος-όχι δε θα βάλω τελεία σε αυτό το κείμενο λέω-αναιρέσεις μόνο θα προσπαθήσω να αποκαταστήσω και ανεκπλήρωτα
Λυσσάμε λέγοντας τα ίδια
Πεθαίνει η πρωτοτυπία μπροστά από τις άγριες βουλές αρπαχτικών κι εσύ κοιτάς να σώσεις την απόχρωση του μπερέ σου από τη βροχή
Η συνείδηση κι αυτή έκανε εμβόλιο στείρωσης και περιμένει
Και ποια η αλλαγή;Ποια η αλλαγή λέω και αρχίζω να μασάω τη θλίψη μου
Λένε πως η κατάθλιψη-παιδί της βροχής κι αυτή- είναι η τελευταία απόπειρα να πιαστεί ο συναισθηματικά μουδιασμένος από μια δόση ζωής
Και αρχίζω να τραγουδάω τις απαντήσεις που μου έδωσες κι ας μην έχουν ομοιοκαταληξία
---Hasta siempre comandante
---Seguiremos adelante

μικρού μήκους

2009-09-26T17:02:00.000+03:00

Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στην πόλη της Δράμας ή αλλιώς η χαρά του αμφιβληστροειδή.Δε θα το ΄λεγες ωστόσο και μικρού μήκους το κάψιμο που σου παρέχεται μέσα από μια 9ωρη καθημερινή παρακολούθηση ταινιών.Ανάγκη για να επιμηκύνω το πνεύμα μου σε μια εποχή που το μέγεθος όχι μόνο μετράει αλλά τίθεται στις uber alles αξίες; Ανάγκη να αλλάξω παραστάσεις και να αποδράσω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη; Ανάγκη να δω νέα πραγματά έξω από κάθε προκάτ σχεδιασμό του αμιγώς εμπορικού; Ή μήπως με αφετηρία το μάτι μου να κάνω τσουλήθρα κατηφορίζοντας πότε με γρηγορότερο και πότε με αργότερο ρυθμό μέσα από ένα αμάλγαμα πειραματισμών που φιλοδοξούν σε ένα πνευματικό αλισβερίσι μεταξύ κοινού-σκηνοθέτη; Η απάντηση δεν έχει νόημα να δοθεί γιατί όπως έχει διατυπωθεί πολλάκις σημασία έχει το ταξίδι.
Ένιωσα όμορφα,προβληματίστηκα,βαρέθηκα,ανατρίχιασα όμως δε μου αρκούσε αυτό. Ήθελα ένα έναυσμα για να ταυτίσω την παράνοια μου με εικόνες. Και να που δεν άργησε να μου δοθεί.Δεν έχει νόημα να διαφημίσω -ή δυσφημίσω όπως θέλει ας το πάρει ο καθένας- κανένα έργο ή καλλιτέχνη γι'αυτό δε θα μπω και στη διαδικασία να ονοματίσω. Η ουσία στην όλη φάση είναι ότι το ενδιαφέρον πυροδοτήθηκε μέσα από την προσφιλή -για τα ιδιοσυγκρασιακά μου δεδομένα- διαδικασία της ειρωνείας. Ένα δεκαπεντάλεπτο μονόπλανο που έδειχνε την εικόνα ενός γέροντα με φόντο ένα γαμήλιο γλέντι (βλάχικου τύπου) εν κινήσει. Όταν πέρασαν τα πέντε πρώτα λεπτά και κατάλαβα ότι το μόνο που άλλαζε στο σκηνικό ήταν το βλάχικο track και η θέση στο χορό νύφης-σογιού γύρισα να δω τις αντιδράσεις του κοινού. Κάποιοι ήταν ενοχλημένοι από την υπέρμετρη προβολή της στατικότητας που εξέφραζε η μορφή του γέρου,κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να κοιμούνται και κάποιοι άλλοι -με το ζόρι επίδοξοι κουλτουριάρηδες- κρατούσαν την υπομονή τους για τυχόν εκπλήξεις.(δηλαδή πέρασμα έστω σε ένα δεύτερο πλάνο ή έστω άρθρωση μιας κουβέντας). Όμως ο γεράκος δεν έλεγε κουβέντα και σε ένα ντελίριο σταρχιδισμού αγνάντευε το μηδέν εις το διηνεκές. Οδεύοντας προς το τέλος πολλοί άρχισαν να γελάνε εκνευρισμένοι από την οπτική δοκιμασία στην οποία εν αγνοία τους είχαν υποβληθεί και με τη λήξη της ταινίας ακούστηκε ένα δυνατό χειροκρότημα ανακούφισης.
Δεν ήθελα να θέσω τέρμα στην απόλαυση όμως.Ένιωσα την ανάγκη να γνωρίσω τον άνθρωπο που με τόση αυθάδεια αδιαφόρησε πλήρως για οποιαδήποτε σκηνοθετική τεχνική,έφτυσε το καλλιτεχνικό κατεστημένο στα μούτρα (μαζί και το κοινό) και προχώρησε στην αποθέωση του κιτς με τόσο αργό βήμα.Πρέπει να έχεις γερά κότσια για να κάνεις κάτι τέτοιο.Έμαθα ποιος είναι,τον προσέγγισα και από λιβελομανής λιβελούλα του κατέθεσα με ταπεινότητα την ευγνωμοσύνη μου για το τόσο τολμηρό εγχείρημά του.Ένιωθα τις παράνοιες μας να έχουν συμπυκνωθεί στη γεροντική μορφή που ως φορέας πλήρους ελευθερίας και ανεξαρτησίας σε σχέση με τον περίγυρό του είχε μετατραπεί σε persona.Με ευχαρίστησε και μου είπε πως δυστυχώς η κριτική επιτροπή του ήταν έτοιμη να τον κόψει όμως το διαστροφικό χαμόγελο συνταύτισης που μου 'σκασε στα πρώτα δευτερόλεπτα έστελνε στο διάολο κάθε κριτικό μαζί με τις κρίσεις πανικού του.

νταμίρα

2009-09-19T13:03:00.000+03:00

με τα μάτια μουτζουρωμένα και τον ένα φακό ξεραμένο και τον άλλο χαμένο
έκανα επιτέλους την αρχή να ξυπνήσω,
κοιτάζω μπροστά μου βγαίνοντας απ΄το κατώφλι ενός σπιτιού
και στέκομαι προσηλωμένη ενστικτοδώς μπροστά στην ομορφιά και την απλότητά του.
Όχι όχι δεν ήταν άνθρωπος,ήταν ένα σύνθημα
''Αδύνατο είναι αυτό που δεν πεθυμήσαμε ακόμα'', έλεγε
και βάλθηκα να χαμογελάω μόνη μου και να ρίχνω πέτρες στη θάλασσα
κάνοντας κι από μια ευχή για έκαστη ρίψη προσπαθώντας να βρω τι δεν έχω πεθυμήσει ακόμα...

άτιτλο όπως πάντα

2009-09-17T09:05:00.000+03:00

Γράφεις… Ή προσπαθείς τουλάχιστον.Και μες τις λέξεις αναδύονται οι παλαιοί συμβολισμοί. Κοφτά,λοξά, ειρωνικά σα να πέφτει βροχή από μετεωρίτες του ασυνείδητου που θα ανοίξει τους κρατήρες της γνώσης.

Νομίζεις πως τίποτα δε σε σημαδεύει πια. Βράχοι βουβοί απέναντι από ερημικά τοπία και διαβρώσεις που ανοίγουν δρόμο στις φλέβες για να ξελασπώσουν. Τι δώρα θα φέρουν στις εκβολές του πόθου οι πύρινες ανταύγιες των βημάτων των σκυλιών; Έτσι σκάβεις βαθειά μέσα σε δισυπόστατα καπνισμένα στέκια για να ανοίξεις τα λαγούμια της σιωπής.

Μόνο ο ήχος κάποιου τσιγαρόχαρτου που καίγεται σε ρυθμούς που κελεύει η ραστώνη, μόνο αυτός σου γεμίζει τις ωπές. Σάλπιζοντας πάνω από λιμνάζοντα νερά η αρετή σε καλεί να μοχθήσεις πάλι. Όμως πιο ταξίδι είναι πιο ηδονικό από αυτό που με στροβιλίζει γύρω από τα λαβυρινθοειδή κοχύλια των αυτιών σου;

Κι ύστερα αιωρούμαι στο κενό για πέντε δευτερόλεπτα εγκολπιζόμενη τις δήθεν παροχές σου. Γνώμες που ξέβρασαν οι κύκλοι στις ακτές της συνάφειας προσπαθούν να κλέψουν την προσοχή σου. Πρόσεξε μη φανείς αδρός απέναντι από τα εκμαγεία της νιότης μας.

κόντρα στον καιρό

2009-09-16T12:24:00.000+03:00

Γουστάρω τα παλιά σπίτια.Όχι μόνο γιατί αποτελούν εν δυνάμει χώρους καταλήψεων (τόσο πολιτικών όσο και καθαρά στεγαστικών,όπως άρχισε να γίνεται μόδα τα τελευταία χρόνια από πολλούς λούμπεν). Όχι μόνο γιατί αποτελούν δίαυλο συνδιαλλαγής με το παρελθόν, και μπορείς, αν σταθείς απέναντί τους για λίγο σιωπηλός/-ή να αφουγκραστείς καυγάδες από ζευγάρια της δεκαετίας του '30 που μαλώνουν για τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών σε μια ελληνική γλώσσα που έχει παρέλθει (το θέμα καυγά,βέβαια, παραμένει all time classic). Όχι μόνο γιατί βγάζουν μυστήριο και ηρεμία έτσι όπως στέκουν περήφανα ανάμεσα σε χορταριασμένες αυλές που έχουν παραδοθεί στην καλή βούληση της βροχής για να τραφούν.Αλλά και γιατί δείχνουν το πείσμα τους στον καιρό.Και όταν λέω ''καιρό'' εννοώ τόσο τις βροχές, τα χιόνια, τα χαλάζια, τους ανέμους, όσο και τις εποχές που αφήνουν τα αποτυπώματά τους άλλοτε διακριτικά και υπόρρητα κι άλλοτε μανιασμένα και ολοσχερή.

να πάρουμε την... τέχνη στα χέρια μας!

2009-09-13T14:03:00.000+03:00

Δε με σοκάρει το γυμνό,ούτε με διεγείρει.Αντιθέτως το έχω εναρμονίσει πλήρως με τη φυσική ροή της κανονικότητας σε τέτοιο βαθμό που το μόνο που μπορεί να με εξιτάρει σε αυτό πλέον είναι ο χωροχρόνος πλασαρίσματός του.Στην εικόνα η καλλιτέχνης Carolee Schneemann πραγματεύεται τη ρητορική του σώματος σε μια εποχή που ο νεοντανταϊσμός, το fluxus και άλλα ρεύματα έδιναν μια αίσθηση ανατροπής των τότε δεδομένων.Ίσως αν το έβλεπα τότε να έμενα με το στόμα ανοιχτό...

to be or not tv?

2009-09-12T22:36:00.000+03:00

Είχα 7 χρόνια να το κάνω.
Κάποιος μάλιστα μου είχε πει ότι γι'αυτό φαίνομαι να είμαι σε κατάσταση ημιαγρία.
Είπα να αλλάξω ρότα,λοιπόν, να γυρίσω για λίγο πλάτη στις ''οπισθοδρομικές'' μου τάσεις και να μπω στο τριπάκι του να δω τηλεόραση.Να εκσυγχρονιστώ και γω λίγο βρε αδερφέ (τώρα που έρχεται και με βήμα ταχύ η ενσάρκωση του εκσυγχρονισμού που πρεσβεύει το ΠΑΣΟΚ επιβάλλεται μια έκπτωση στα θέλω μου θαρρώ).
Η διαδικασία ήταν απλή.Άλλωστε μερικά πράγματα (συμπεριλαμβανομένου του ποδηλάτου) δεν ξεχνιούνται.Έτσι, κάθησα δίπλα στη χρόνια-χρήστρια-σε-τελικό-στάδιο-σήψης τηλεθεάτρια μάνα μου. Ήταν η ζώνη των μεσημεριανάδικων και στο γυαλί ήταν μια ξανθιά κοπέλα, της οποίας το όνομα -δυστυχώς για το εμπεριστατωμένο της αφήγησης- αγνοώ. Συμβατικά και συνθηματικά, λοιπόν, θα τη λέμε Τατιάνα (προς τιμήν της ύπαρξης που έθεσε τη λυδία λίθο στο κουρμπέτι).
Στα πρώτα πέντε λεπτά ένιωσα τους ως τότε προβληματισμούς μου να εκσφενδονίζονται μακριά μακριά...Αισθάνθηκα τόσο άχρηστη και ηλίθια που καθόμουν κι έστιβα το μυαλουδάκι μου με Νίτσε,Φουκώ,στρουκτουραλισμούς,μεταμοντερνισμούς και λοιπούς -ισμούς.Εδώ έχουμε ζήτημα ουσίας! Παρότι σε μερικά πράγματα προσπαθώ να φανώ ψύχραιμη και να διατηρώ την αξιοπρέπεια μου αυτή τη φορά λύγισα... Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σε τρελούς ρυθμούς γεμάτη αγωνία και τρόμο όταν άκουσα την ξανθιά Τατιάνα να αναγγέλει ότι η μαγείρισσα της Ελένης Μενεγάκη αναχωρεί από την πρωινή ζώνη, πράγμα που πληγώνει τόσο την Ελένη όσο και το κρου του καναλιού. Ένα σπαραχτικό γιατί διέλυσε τα σπλάχνα μου.Ένιωθα τόσο κενή, τόσο λίγη. Και τώρα ΤΙ;;;;;; Κραύγασα από μέσα μου,χωρίς να το εκφράσω προς τα έξω γιατί τα ντεσιμπέλ της φωνής θα ήταν αρκετά υψηλά και θα μας άκουγε η ΓΕΙΤΟΝΙΑ (χρόνιος φόβος της χρήστριας μαμάς της οποίας αξία ζωής ήταν το άσπρο πρόσωπο στη γειτονιά-γιατί οι μαύροι κ οι μπανανίες τους μας είναι λίγο μπανάλ..)
Παρότι μέσα μου ήδη ήμουν ράκος λόγω του τόσο μεγάλου κακού που βρήκε τον ελληνικό λαό με την αναχώρηση της μαγείρισσας της Μενεγάκη, προσπάθησα ωστόσο να μη δείξω κότα και να συνεχίσω το τριπάρισμα. Η επόμενη σοκαριστική είδηση ήταν ότι μια τραγουδίστρια του '60 (ξεχασμένη από την ώρα που γεννήθηκε από τα ελληνικά τσαρτς) είχε λέει ανοίξει ψιλικατζίδικο σε κάποια συνοικία της Αθήνας. Ε ΟΧΙ!!!!! Αυτή τη φορά το κλάμα μου ήταν ένα ουρλιαχτό που έβγαινε απ'τα βάθη των πλεμονιών μου και αγκάλιαζε την οικουμένη. Ήταν too much για μένα το όλο το σκηνικό. Φάγαμε δακρυγόνα, καταστολές, αφραγκίες, μοναξιές, απογοητεύσεις, καταθλίψεις και κάθε είδους σκατά στη ζωή μας. Αυτό το διπλό απανωτό χτύπημα όμως ήταν ανεκδιήγητο.
Έτρεξα να βάλω αμέσως διάφανα κρίνα και να βυθιστώ στις λίμνες των δακρύων μου...
Δεν είχα άλλη διαφυγή...

...

2009-09-12T14:40:00.000+03:00

Τρία Κλικ Αριστερά (ποίημα 12)

Σ’ αρέσουν οι εκλογές κοσμάκης λόγος χαβαλές

σου φαίνεται σπουδαίο που ψηφίζεις, ανταριάζεσαι και ρωτάς

Τι θα κάνουμε φέτο

και μετανιώνεις που ρωτάς αλλά έχεις μια ανάγκη μια

οποιαδήποτε

απάντηση

και γω σου λέω το Κ.Κ. ρε μάνα! Το Κ.Κ. και ντρέπουμε…

Κοιτάς τότε για να μη με λυπήσεις αόριστα το ταβάνι

και κάνεις σχέδια με το χέρι σου.

Έχεις φύγει πάλι το νιώθω.

Περπατάς σύριζα στις ράγες για τον Κολωνό

κι από πίσω σε παίρνουν καλόγριες με το πράμα τους έξω

τραίνα με βουλευτές, σκουπιδιαρόγατες ακροκέραμα

και σκοινιά με γαριασμένες μπουγάδες.

Και δε μ’ ακούς πια. Το Κ.Κ. ρε μάνα… Μάνααααα….

Κατερίνα Γώγου

[αφιερωμένο στους φίλους, τους συγγενείς και τους συντρόφους που στ' αλήθεια ντρέπονται βιώνοντας το αδιέξοδο]

να ΄χαμε να κλαίγαμε...

2009-09-11T14:02:00.000+03:00

"Το κατοστάρικο που μας έσωσε"

"Σ' ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί. Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα...

έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ. Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ.

Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας.

Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πόρνη του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.

Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της.

Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας που μόλις κατέβηκε από το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει.

Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν!

Μήπως τελικά έτσι θα βγούμε από την κρίση;"

2009-09-09T21:00:00.000+03:00

   Είναι λύτρωση η μετουσίωση(και αναφέρομαι σε κάθε μορφή τέχνης) ή απλώς ένα χρυσωμένο χάπι για να βαυκαλίζεσαι τις ώρες του κενού ή/και του bad trip;

Ο αυλικός έρωτας ως μοντέρνος έρωτας

2009-09-08T18:54:00.000+03:00

Η απάντηση στη νοσηρή και ανέφικτη αντικειμενικότητα που είχε προτάξει ο ιστορικισμός ως βασικό στόχο της ιστορίας στις αρχές του 19ου αιώνα, με βασικό εκπρόσωπο το Λεοπόλδο φον Ράνκε  ήρθε με έναν αιώνα καθυστέρηση.Όταν μέσα από ένα ιστορικό περιοδικό που ιδρύθηκε στη Γαλλία με την ονομασία Annales d'histoire sociale et economique επαναπροσδιορίστηκε ο ρόλος της ιστορίας, που ως τότε ετίθετο στην υπηρεσία του έθνους, και συνέβαλε στη σύγκλιση διαφόρων επιστημονικών πεδίων αποβλέποντας σε μια υπερεθνική ιστορία τις οποίας οι αναλυτικές κατηγορίες θα διαμορφώνονταν στο πλαίσιο των δομών. Ανάμεσα στις τομές και τους ρηξικέλευθους τρόπους προσέγγισης που έφερε το εν λόγω περιοδικό είναι και η γέννηση μιας ιστορίας των νοοτροπιών όπου με την υπερκέραση της στείρας γεγονοτογραφίας που δέσποζε ως τότε, κατόρθωσε να φέρει στο επίκεντρο τους αγνοούμενους της ιστορίας,όσους βρίσκονταν δηλαδή στο περιθώριο, συνθέτοντας έτσι ιδιαίτερα πρωτότυπα ερωτήματα σε σχέση με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.Σ'αυτή την ιστορία λοιπόν πρωταγωνιστές δεν είναι πια οι βασιλιάδες αλλά οι χωρικοί, οι αγρότες και οι περιθωριακοί και πεδίο δράσης δεν είναι μια χώρα αλλά ένα χωριό,μια κοινότητα ή η κοινωνία τέλος πάντων σε παγκόσμια κλίμακα. Από τους ιστορικούς του περιοδικού αυτού ξεχώρισα το Jacques Le Goff και θα παραβάλλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ο πολιτισμός της Μεσαιωνικής Δύσης πάνω στη θεματική του έρωτα:

Μολαταύτα   την εποχή εκείνη υπάρχει ένα συναίσθημα που η μεταστοιχείωσή του μοιάζει εντελώς μοντέρνα.Πρόκειται για τον έρωτα.Στην ανδρική και πολεμική κοινωνία της καθαρά φεουδαρχικής εποχής, η εκλέπτυνση των αισθημάτων ανάμεσα σε δυο υπάρξεις έμοιαζε να περιορίζεται στην ανδρική φιλία. Η ιστορία του Αμύ και του Αμίλ είναι η πιο τέλεια έκφρασή της. Έρχεται τότε ο αυλικός έρωτας. Ένα περίφημο και πλούσιο βιβλίο του Denis de Rougemont έλαβε το φαινόμενο αυτό ως πρόσχημα μάλλον για να κάνει παρεκβάσεις στη Δύση, στο γάμο και στον πόλεμο της εποχής εκείνης, χωρίς όμως να τους φωτίσει. Στην κατάληξη -προσωρινά δίχως άλλο- μιας αναρίθμητης λογοτεχνίας, ο Rene Nelli προσέγγισε το πρόβλημα επιστημονικά σε βάθος και με πάθος. Στο επίπεδο της λόγιας έρευνας η γένεση του αυλικού έρωτα παραμένει σκοτεινή. Ποιες είναι η οφειλές του στη μουσουλμανική ποίηση και πολιτισμό;Ποιες είναι οι σχέσεις του με την αίρεση των Καθαρών; Αντιπροσωπεύει μήπως την αίρεση που ο Alexander Denommy αντίκρυσε σ'αυτόν συγχέοντάς τον-αβασάνιστα ίσως- με την Πραγματεία περί έρωτος που έγραψε γύρω στο 1185 ο Ανδρέας ο Ιερωμένος και από την οποία το 1277 ο Στέφανος Ταμπιέ άντλησε με το συνηθισμένο του απλουστευτισμό, μερικές προκλητικές προτάσεις για να τις καταδικάσει φίρδην-μίγδην με τον θωμισμό, τον αβερροϊσμό και κάποια άλλα δόγματα από τα πιο πρωτοπόρα της εποχής εκείνης, που όμως ο ίδιος δεν συμπαθούσε; Στο επίπεδο της ερμηνείας η συζήτηση δεν έχει λήξει. Πολλοί επέμειναν στο φεουδαρχικό χαρακτήρα αυτής της αντίληψης του έρωτα, που εκ πρώτης όψεως εμπνέεται από τις σχέσεις μεταξύ άρχοντα και υποτελούς, όπου ο άρχοντας σε μια εκδίκηση του ωραίου φύλου, είναι εδώ η Δέσποινα. Άλλοι, με τους οποίους τάσσομαι περισσότερο θεωρούν τον αυλικό έρωτα μορφή εξέγερσης εναντίον της σεξουαλικής ηθικής του φεουδαρχικού κόσμου.
   Είναι προφανές ότι ο αυλικός έρωτας αντιστρατευόταν το γάμο και ότι ο γάμος ήταν το προνομιακό έδαφος για να δοθεί η μάχη που έτεινε να επαναστατικοποιήσει όχι μόνο τα ήθη αλλά και την ευαισθησία. Η διεκδίκηση της αυτονομίας του συναισθήματος και ο ισχυρισμός ότι και άλλες σχέσεις μπορούν να υπάρχουν ανάμεσα στα δύο φύλα, πέρα από τις σχέσεις του ενστίκτου, του ισχύος, του συμφέροντος και του κονφορμισμού, περιείχαν κάτι το αληθινά καινούριο. Γιατί μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι ευγενείς του Νότου αποτέλεσαν το πεδίο όπου δόθηκε αυτή η μάχη; Η ευγένεια είναι αμφιλεγόμενη σε όλες τις τάξεις της και οι αντιφάσεις της ξεσπούν στη στάση που τήρησε απέναντι στην αίρεση των Καθαρών, τους οποίους όμως προσέγγισε για άλλους λόγους. Οι ευγενείς του Νότου είναι περισσότερο καλλιεργημένοι, με ευαισθησία πιο εκλεπτυσμένη απ΄ότι οι βάρβαροι φεουδάρχες του Βορρά, αλλά σ'έναν κόσμο όπου όλες οι τεχνικές καινοτομίες γεννιούνται και διαδίδονται από το Βορρά, οι ευγενείς του Νότου μένουν πίσω γι'αυτό είναι και ανήσυχοι. Αλλά ο αυλικός έρωτας είναι στ'αλήθεια προβηγκιανός; Ο πιο ωραίος αυλικός έρωτας δεν είναι του Τριστάνου και της Ιζόλδης που ανήκουν στον κύκλο τηε Βρετάνης;
   Είναι πάντως αλήθεια ,ότι πέρα από τη διαμαρτυρία και την εξέγερση, ο αυλικός έρωτας μπόρεσε να βρει μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα, την καρδιά και το πνεύμα, το σεξ και το συναίσθημα. Πέρα από τα φανταχτερά στολίδια του λεξιλογίου και της τελετουργίας που τον καθιστούν φαινόμενο της εποχής του, πέρα από την επιτήδευση και τις καταχρήσεις του αυλικού σχολαστικισμού, και ασφαλώς πέρα από τις κουταμάρες των σύγχρονων τροβαδούρων, από όλες τις θνητές μορφές που δημιούργησε ένας πολιτισμός, ο φθαρτός αυλικός έρωτας παρέμεινε ένα άφθαρτο χάρισμα που παραδόθηκε στην ανθρώπινη ευαισθησία. Η απλή παράθεση θα ήταν γελοία, πρέπει κανείς να διαβάσει τα έργα:

Άρχοντες θέλετε να ακούσετε την ωραία ιστορία έρωτα και θανάτου;
και επίσης;
στη χαρά ελπίζω
στη λεπτή καρδιά και στη σταθερή θέληση...

παίζοντας πιάνο με το πληκτρολόγιο

2009-09-05T13:14:00.000+03:00

αυτή τη στιγμή δε θα με πιάσεις...παίζω πιάνο με το πληκτρολόγιο
49αξηφαε83;ιηδνφλκαδε&^(2ξ2δσηξη!!
αφήνω την τρέλα μου να ρέει χύνοντας δηλητήριο στη φαιά σου ουσία
εδσφ8*(&^%$%ΡΥΘΦσδ92
τρέχουν τα χέρια μου τα τρελαμένα σαν τρένα σε τρομαχτική τροχιά
&^Ρ^&*ΚΝΟ(*&(&*΄¨^2!ΒΦΝΜΨΚ837
να αποκρυπτογραφήσεις το θέλω μου;δε γίνεται είναι της στιγμής.
Κι όμοιο δε θα έρθει...
^ΕΔΝΞ%!0σ++ς2ς
Επιχείρηση σκούπα στις αραχνιασμένες γωνίες του μυαλού
#$%^&*ΘΗΞΩΓΤΡΕ$ΦΓΤ
Και τρέχουν τρέχουν τα δάχτυλα κάνοντας περίεργα σχήματα σε ένα τέμπο που το δίνουν οι ανυπόμονοι χτύποι μιας ωρολογιακής βόμβας.
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

2009-09-04T23:32:00.000+03:00

Καμιά φορά νιώθω κάπως έτσι...

Και ζητιανεύω το είναι μου απ΄τις εξανεμισμένες στιγμές///

κάπως έτσι.....

ακούγοντας κάποιο τραγούδι να σιγοψελλίζει ''this town is burning down''... (iliketrains)

Η εξουσία είναι της Ιστορίας η ευκοιλιότητα

2009-09-04T22:46:00.000+03:00

Δυο αγαπημένα καρουζικά ποίηματα.Δε θα 'θελα κι ίσως δεν μπορώ στη φάση αυτή να χώσω πολλούς μπλαμπλαδισμούς.Μόνο να το μοιραστώ...Και να εφιστήσω την προσοχή στην τελευταία σειρά...

Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία
δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα ποὺ διαστέλλει
τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι
.Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμετσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας
δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα
πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις
ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του
τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.
Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος
δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.

Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.
Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι:
οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.
Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει ὁ γέροντας Εὐκλείδης
εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος
καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...
Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα
μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας
τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!
Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε:
-Μὴ στενεύεις,ἁγίαζε μονάχα, μὴ σκοπεύεις,
κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιοδαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα κι ἂς εἶπες
θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο γιὰ νὰ ματιάσω
τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.
Ἔλα, λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη
νὰ γίνεις ὀμορφότερος νὰ μείνεις ὄντως μόνος...
[Χορταριασμένα Χάσματα, 1974]

Νεολιθικὴ νυχτωδία στὴν Κρονστάνδη

Τραυλίζοντας οἰκουμένη καθὼς
ἡ πραγματικότητα χωλαίνει κι ὅπως
ἀσπροφωλιάζει ἡ λευτεριὰ στὸν ἄστοργο πάγο
περικαλιόμαστε τὴ σώτειρα τήξη.
(Νὰ ἰδοῦμε ἂν ἡ ἄνοιξη θὰ συνδράμει τὰ ὄνειρά μας.)
Ἕνας ναύτης: Τὸ μυαλὸ πῶς μαλακώνει στὰ Οὐράλια;
Ἕνας ἄλλος ναύτης: Τί θέλεις νὰ πεῖς; Δὲν κατάλαβα.
μουχλιάζει τὸ τηλέφωνο, εὐδαιμονία
..............
Νοστάλγησα τὰ ὀρυχτὰ τὴν ἄφωνη
θηλαστική μου ἱερότητα
κι ἀνατρέχω στὸν ὕπνο ποὺ μὲ σῴζει
εἶναι ὁ πρόχειρος θάνατος
ἕνα κλούβιο ρολόι
χωρὶς τὰ πρὶν καὶ χωρὶς τὰ μετὰ
δὲν ᾖρθα δὲ φεύγω θὰ σταματήσω.
- Ἡ ἐξουσία εἶναι τῆς Ἱστορίας ἡ εὐκοιλιότητα.

τυχαίες συναντήσεις

2009-09-03T23:18:00.000+03:00

Είπα να βγω μόνη μου. Είχα όρεξη να έρθω σε επαφή με κόσμο,χωρίς να μιλήσω κατ΄ανάγκη.Απλά να παρατηρήσω χαρακτηριστικά, ρούχα,κινήσεις,λέξεις που άρθρωναν και αντίστοιχο ύφος,μυρωδιές,αύρες και ενέργειες για να το περάσω και στο πιο μεταφυσικό...Έτσι,αρχίζω μια πορεία που ως στόχο είχε την ίδια την πορεία. Προσπάθησα αυτή τη φορά να δω πράγματα που ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα βρίσκονταν στο οπτικό μου πεδίο δε θα παρατηρούσα. Αναποδογύρισα οπτικές γωνίες,ακόνισα αισθήσεις και προσπάθησα να βρω τροφή για νέους στοχασμούς.Αρχικά κάθισα δίπλα σε μια υπέρβαρη -φυσική!!!- κοκκινομάλλα που άκουγε τραγούδια,των οποίων τον τίτλο κοίταξα κρυφά απ'την οθόνη του μαραφετιου της αλλά προς απογοήτευση μου δεν ήξερα ούτε καν τον αρτίστα (θα ήταν μια καλή ευκαιρία να πιάσω κουβέντα με αφετηρία τα κοινά μουσικά γούστα.είναι ένα κουσούρι που είχα απ'το γυμνάσιο όταν σαν κριτήριο εκτίμησης κάποιου ανθρώπου έθετα το αν ακούει Τρύπες ο άλλος,για να περάσουμε στη μετεξέλιξη των Godspeed You!Black Emperor στα φοιτητικά χρόνια...κι ακόμη ισχύει λίγο δηλαδή..δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω...@)
Συνεχίζοντας την αφήγηση και για να μην εκτροχιάζομαι άλλο,το βλέμμα μου έπεσε στις ζάρες του μετώπου ενός γέρου γύρω στα 70κατι με έντονο τικ στο αναφερθέν σημείο.Πώς να το απέκτησε; Δεν ξέρω αν είναι λογικό να απασχολούν τη σκέψη μου τέτοιου είδους προβληματισμοί καθώς αύριο έχω και 2 ραντεβού για να βρω δουλειά αλλά νταξ...Και τι θα πει λογικό ας πούμε; Εξάλλου ήμουν σε αποστολή:είχα να συλλέξω στοιχεία ανθρώπων τυχαίων που ίσως δεν ξαναδώ αλλά και να ξαναδώ μάλλον δε θα θυμάμαι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το λεωφορείο εκείνη τη στιγμή ήταν για μένα ένα χωνευτήρι στοιχείων που θα κινητοποιούσαν για λίγο τις αισθήσεις μου και θα με έβγαζαν από την ενοχλητικά στωική αταραξία των τελευταίων ημερών-για να μην πω της σεζόν ολόκληρης.
Πιο κάτω το βλέμμα μου έπεσε σε μια κόκκινη αφάνα καλοστυλιζαρισμένη αλλά βαμμένη μάλλον γιατί το δέρμα της δεν είχε φακίδες όπως της δικιάς μου διπλανής που ήταν τίγκα σε φακίδες και είχε τόσο εύθραυστο δέρμα που μάλλον δε θα πρεπε να το εκθέτει καθόλου στα δόντια του ελληνικού ήλιου του ηλιάτορα.Κάθε φορά που με άγγιζε δε,εκτός από την τεράστια χρωματική διαφοροποίηση που με έκανε να νιώθω παρηγοριά για την έμφυτη μαυρίλα μου και να μη με πειράζει που και φέτος δεν έκανα διακοπές,ένιωθα περίεργη απαλότητα. Αυτά τα τυχαία αγγίγματα των λεωφορείων..!Θα μπορούσα να γράψω άλλο κείμενο σε αυτή τη θεματική βέβαια για να μην εκτρέπομαι κι από την αφήγηση (εδώ παρατηρώ πως οι τάσεις φυγής μου αντικατοπτρίζονται και στη δομή του λόγου μου)
Το περίεργο στην όλη φάση ήταν οτί για τον καθένα στο λεωφορείο εξέφραζα από μέσα μου και μια απορία στην οποία έδινα και την αντίστοιχη εικασία. Αυτή η ξανθιά με το ασουλούποτο σώμα και την τόσο επιτηδευμένη κίνηση παίζει να ήταν κομμώτρια (χωρίς να είναι κριτήριο κάποιο από τα στοιχεία αυτά). Κάποια στιγμή κάθισε απέναντι μου μια τελείως αλλόκοτη φιγούρα.Λέω αλλόκοτη εννοώντας ότι με μπέρδεψε πάρα πολύ ως προς την εξαγωγή συμπεράσματος (όχι ότι τα υπόλοιπα ήταν και στάνταρ ας πούμε...) Φορούσε πολύχρωμο εμπριμέ πουκάμισο,είχε γένια,μύριζε λίγο όπως ένας χίπις γκόμενος που είχα πριν έξι χρόνια,έδειχνε γενικά απεριποίητος και στο στήθος του είχε κρεμασμένο ένα σταυρό.Είχε κάτι το ασκητικό πάνω του και το βλέμμα του συνδύαζε παράνοια και στοχασμό. Τον πάτησα καταλάθος (αλήθεια λέω για το καταλάθος) και μου κλεισε το ματι φιλικα. Σε μια δόση έπαιρνε μορφασμούς κι έκανε σπαστικές κινήσεις που μπορώ να πω ότι με έκαναν να νιώσω και έναν απροσδιόριστο φόβο. Είπα στο μεταξύ να ταξιδέψω αλλού τη σκέψη μου προσπαθώντας να αντιπαρέλθω την όσμωση ανάμεσα σε διαφορετικές αντρικές ιδρωτίλες και διαφορετικά ακριβά και φτηνιάρικα γυναικεία αρώματα.
Πριν κατέβω στην τελευταία στάση σκέφτηκα ότι κάθε διαδρομή στο λεωφορείο σε φέρνει σωματικά πολύ κοντά με εντελώς ανορθόδοξους συνδυασμούς ανθρώπων,που περνάν από δίπλα σου σα σκιές χωρίς να θες να μπεις πολλές φορές σε μια ανταλλαγή μαζί τους που μπορεί να τροφοδοτήσει τη σκέψη σου. Αυτό το χωνευτήρι μορφών,λοιπόν, που μπορεί να φέρει σε επαφή οπτική,ακουστική
ή αφής ανθρώπους με διαφορετικούς προορισμούς,ιδέες,ηλικίες,στυλ είναι μια μοναδική ευκαιρία για να κάνεις και τη δική σου ανασκόπηση.Πώς είμαι άραγε εγώ στα μάτια τους;Αναζητήσεις τέτοιου είδους βέβαια καλό θα ήταν να γίνονται όταν έχεις κόψει εισιτήριο γιατί στην αντίθετη περίπτωση ίσως η λειτουργία των αντανακλαστικών σου σε προδώσει...

2009-08-31T22:32:00.000+03:00

http://www.youtube.com/v/W_W7ydnPtB4&hl=en&fs=1&">

2009-08-31T16:45:00.000+03:00

Κόκκινη λιβελούλα σε μια κάθετη χορευτική φιγούρα.